Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια;

Η πατρίδα λοιδορείται παντού. Σε συζητήσεις ξένων, σε τηλεοπτικά κανάλια, σε έντυπα, βλέπει κανείς μια καταβαράθρωση του κύρους και του ονόματος της χώρας μας. Το όνομα της πατρίδας μας, μέχρι πρότινος και παρά τα όποια προβλήματα, έφερε ακόμη τη λάμψη του παρελθόντος. Όχι πια… Τι συνέβη; Χρόνια τώρα  καυχόμαστε για τη μαγκιά μας, την ικανότητά μας να τα καταφέρνουμε στα δύσκολα «Έστω και την τελευταία στιγμή». Χρόνια τώρα, κάναμε τους ξένους να απορούν πώς ήταν δυνατόν εμείς, μια τόσο μικρή χώρα να καταφέρνουμε να περνάμε τόσο καλά, χωρίς να δουλεύουμε πολύ, ξαπλωμένοι στον ήλιο, απολαμβάνοντας τη ζωή και διασκεδάζοντας, ενώ οι άλλοι, οι φράγκοι, οι «χαζοί» να δουλεύουν σαν σκλάβοι, να απολαμβάνουν μόνο λίγες μέρες διακοπές το χρόνο, ενώ εμείς οι λεβέντες, να καταφέρνουμε να τους ξεγελάμε και να τους τα παίρνουμε.

Μιλάμε για πολύ μαγκιά. Τα κορόϊδα έφθαναν στην Ελλάδα, κι εμείς που τους προσφέραμε τον ήλιο και τις θάλασσες (δεν πληρώναμε δραχμή ούτε για το ένα ούτε για το άλλο) είχαν φροντίσει βλέπετε κάποιοι παλιοί πρόγονοι , κάτι ανόητοι που είχαν δώσει τη ζωή τους για να μας αφήσουν το οικόπεδο φιλέτο, κάναμε τις αρπαχτές μας, κάτι η greek salad, κάτι μερικές πέτρες που είχαν σκαλίσει οι προ-προ-προ-παππούδες μας κι έτσι τα κονομούσαμε μέσα σε λίγους μήνες το καλοκαίρι. Άσε που τα καλόπαιδα που εκλέγαμε, ανακάτευαν καλά τα νούμερα, δήλωναν ότι γούσταραν στους χαζο-ευρωπαίους κι αυτοί πλήρωναν κάτι για δρόμους, κάτι για ανάπτυξη, κάτι για υποδομές, και διάφορες τέτοιες πομπώδεις εκφράσεις, ενώ όλοι έβλεπαν ότι τα χρήματα πήγαιναν υπέρ βωμών και εστιών. Μήπως δώσαμε και ποτέ λογαριασμό; Αφού μεταξύ μας λέγαμε και αποδεχόμασταν το ότι «Στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις» το κάναμε και  πράξη παντού. Δηλώναμε κι εμείς ότι θέλαμε. Άντε να βγάλουν άκρη οι ξένοι. Είχαμε και την Ελληνική γλώσσα που δεν την ξέρανε κι ήμασταν ευτυχισμένοι. Ξεχάσαμε μόνο ότι οι αριθμοί, τα νούμερα δηλαδή σαν κι αυτά που λίγο πολύ είμαστε όλοι μας, είναι κοινά και δεν χρειάζονται μετάφραση.

Ο λαός ζούσε μια χαρά (και δυο τρομάρες). Πανηγύρια και γλέντια (όσοι κρατούσαν κουτάλα κι όσοι ήθελαν να γίνουν μέλη των θαυμάσιων επιτροπών κουτάλας) και οι ένδοξοι πολιτικοί μας, οι πατερούληδες ένιωθαν λαμπρά, αφού από τη μία μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τον κάθε επιθυμούντα να παρεισφρήσει στους χώρους πέριξ της μάσας, έναντι φυσικά της αιώνιας εξαγοράς ψήφου, ενώ από την άλλη πλευρά διασφάλιζαν δι’ εαυτούς την δόξα του μέλους του κοινοβουλίου αλλά οι περισσότεροι και την διασφάλιση εαυτών και τέκνων (και εγγόνων και ανηψιών ενίοτε δε και ερωμένων-α ρε Αντρέα) για αιώνια συμμετοχή στο τιμόνι της δύσμοιρης αυτής χώρας. Κάποιοι, δεν έμεναν στη δόξα κι ας λένε ότι το χρήμα πολλοί ηγάπησαν, τη δόξα όμως ουδείς. Κάποιοι το μπέρδεψαν στη μετάφραση και ηγάπησαν το χρήμα και λόγω απληστίας, εζήλωσαν και την δόξα. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Κι έτσι, απ’ τον παππού στον εγγονό, από το θείο στον ανηψιό, κατάντησαν τον τόπο σαν τα μούτρα τους.

Έτσι μεγαλώσαμε με τη μαγκιά να τρέχει από τα πατζάκια μας. Αντέγραφες στο μάθημα εις βάρος των άλλων; Μάγκας! Έκρυβες από την εφορία τα μαύρα που έπαιρνες χωρίς βέβαια να αναρωτηθείς από που ερχόντουσαν τα μαύρα των άλλων; Μάγκας! Φακελάκι για να κάνουν γρήγορα κάποιοι τις δουλειές (που ήσαν υποχρεωμένοι εκ του νόμου να κάνουν αλλά σε είχαν βρει κόπανο και τους τα έσταζες); Μάγκας! Αυθαίρετο στην εξοχή, στην πόλη, δίπλα στο κύμα (έχοντας σκάσει σαν ηλίθιος πόσα λεφτά για να κάνουν κάποιοι τα στραβά μάτια ενώ παράλληλα το ίδιο το κράτος ήταν ανίκανο να σε αρπάξει και να σε πάει δεμένο μέσα γιατί είχε κάποιους μάγκες κι αυτό); Εσύ κι αν ήσουν μάγκας!

Εκπαιδευτικός που έπρεπε να μαθαίνεις στα παιδιά γράμματα αλλά εσύ προτιμούσες να τα αφήνεις στραβάδια για να τα κονομάς από τα ιδιαίτερα που σου έσταζαν κάποιοι που έχοντας από αλλού μαύρα – μάγκες κι αυτοί – στα έδιναν χωρίς πρόβλημα ενώ κάποιοι άλλοι μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς και θυσιαζόμενοι για τα παιδιά τους τα έδιναν – αυτοί κι αν ήταν κόπανοι - ενώ εσύ ένιωθες λεβέντης; Μάγκας! Είχες τον πολιτικό σου, τον στρατηγό σου, τον συγγενή του συγγενούς ώ συγγενή και ήσουν στο στρατό; Την καλύτερη μετάθεση μην πάθει τίποτα το παιδί (τα υπόλοιπα παιδιά ήταν από σκύλες βλέπετε) και να κι οι διανυκτερεύσεις και τα λοιπά και τα λοιπά… Μάγκας κι εσύ! Τελικά λίγο πολύ, οι πιο πολλοί είχαν την μαγκιά τους για να καυχώνται. Κι όλοι το ξέραμε κι όλοι το βουλώναμε κι ας λέγαμε για τους αλήτες που τα κονομούσαν και τους φοροφυγάδες και τους κλέφτες. Ξεχειλίσαμε από τη μαγκιά τόσο που πνιγήκαμε…

Και τώρα;  Τώρα χάθηκαν οι μάγκες…  Πού είναι οι επαγγελματίες συνδικαλιστάδες που ξήλωναν τα πεζοδρόμια, έχοντας εξασφαλίσει την ασυλία τους, και ξεκινώντας από αφισοκολλητές έφθαναν υπουργοί; Πού είναι όλοι αυτοί που όταν μιλούσε κανένας αφελής για νοικοκύρεμα του κράτους, τον έπιαναν με τις λεμονόκουπες; Που είναι οι αληταράδες που κάθε λίγο και λιγάκι, έκλειναν την Αθήνα για τα δικαιώματα της κολοβής αλεπούς; Πού είναι τα παλικάρια της  αριστεράς και της προόδου που κάθε χρόνο κατεβαίνουν στις πορείες προς την Αμερικάνικη πρεσβεία αλλά ποτέ δεν έκαναν μια τόση δα πορειούλα προς την Τούρκικη; Πού είναι οι υπερασπιστές του λαού, οι «λεβέντες» της αντίστασης, που δεν έκαναν ούτε μία πορεία προς τη γερμανική πρεσβεία; Πού είναι οι υπερασπιστές της ελευθερίας δεξιοί και τάχα φιλελεύθεροι, που δεν έκαναν ούτε μία διαδήλωση κατά της πρεσβείας της Σοβιετικής Ενώσεως ή όλων των καταπιεσμένων λαών; Πού είναι όλοι εκείνοι οι αντικαπιταλιστές, που ξεσηκώνουν τους μαθητές να κάνουν απεργίες για δωρεάν παιδείες και άλλα αρλουμποειδή, ενώ ποτέ δεν έπιασαν να κάνουν ρεζίλι ή έστω να διαδηλώσουν κατά όλων εκείνων που τα αρπάζουν ελέω παραπαιδείας; Όλοι τα ξέρουμε κι όποιοι μπορούν ακόμη και σήμερα συνεχίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα. Γι’ αυτό άραγε νιώθουμε κάποια ενοχή και έχουμε λουφάξει;

Το ανίκανο κράτος, κυβερνώμενο από ανίκανους, καιροσκόπους και παρτάκηδες, τους οποίους για να μην ξεχνιώμαστε εμείς εκλέγουμε, δεν κατάφερε ΠΟΤΕ να γίνει κράτος δικαίου. Όλοι οι δείκτες που κατατάσσουν τα κράτη από πλευράς διαφθοράς, σταθερότητας, εγκυρότητας, κλπ, μας κατατάσσουν στις τελευταίες  θέσεις. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Χρόνια τώρα πάμε από το κακό στο χειρότερο. Γι’ αυτό και βρισκόμαστε σε κινούμενη άμμο. Κάθε κίνηση σωτηρίας μας χώνει πιο βαθιά. Γιατί εάν αφεθείς στο έλεος λάθος οδηγού, εκεί θα πάς.  Είναι ή δεν είναι έτσι ρε μάγκες;

Λοιπόν; Τι κάνουμε; Δεν ξέρω. Ούτε οι ίδιοι οι επαγγελματίες που μας κυβερνούν δεν ξέρουν. Και για να εξηγούμεθα, δεν είναι ότι δεν ξέρω αλλά δεν ξέρω τι είναι σωστό εδώ που έχουμε φτάσει. Βλέπετε, εγώ όπως και οι περισσότεροι, δεν είχα πατέρα και παππού πρωθυπουργό, ούτε μπάρμπα, ούτε μακρινό συγγενή. Δεν γαλουχήθηκα σε κομματικά γραφεία, δεν θεώρησα σωστό ότι είναι κομματικά σωστό ούτε θεό μου τον κάθε εγκάθετο που μου πλασάριζε το κόμμα για να τον ψηφίσω λες και δεν έχω δική μου άποψη. Αλλά δεν νομίζετε ότι κάτι πρέπει να δοκιμάσουμε; Ας πούμε να καταργηθούν όλα τα υπάρχοντα κόμματα, να απαγορευθεί σε όσους έχουν χρηματίσει βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί τα τελευταία 30 χρόνια, να μετέχουν σε οποιαδήποτε δημόσια θέση ή να είναι ξανά υποψήφιοι. Να γίνει πλήρης ανανέωση κομμάτων και προσώπων, παράλληλα με μία μείωση βουλευτών από τριακόσιους σε εκατό. Να γίνει πλήρης εκκαθάριση των οικονομικών των κομμάτων και όσων χρημάτισαν βουλευτές, κλπ ή κατείχαν δημόσια θέση, ξεκινώντας από προέδρους δημοκρατίας και φθάνοντας στον τελευταίο πολίτη μιας και κατά το σύνταγμα όλοι οι έλληνες είναι ίσοι έναντι του νόμου. Η λευκή ψήφος (όχι τα άκυρα ή η αποχή) να μετράει και το ποσοστό των λευκών ψήφων να φαίνεται από τα κενά έδρανα στη βουλή. 30% λευκό, 30% λιγότεροι βουλευτές. Να δεις εάν συνεχίζει κανένας το ίδιο τροπάριο. Να πάει κόσμος φυλακή. Αυτοί που έκλεψαν ή έκαναν οτιδήποτε που έβλαψε τον τόπο ή τους πολίτες, να πάνε μέσα. Μόνο αν υπάρξει αίσθημα δικαίου και απόδοση δικαιοσύνης θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Σας φαίνονται παράλογα όλα αυτά και μη συνάδοντα με τους δημοκρατικούς θεσμούς; Γιατί; Τώρα έχουμε δημοκρατία και δεν το ξέρουμε; Με έναν νόμο που φέρει τους πολιτικούς, αυτούς δηλαδή στους οποίους αναθέτουμε τις τύχες μας, στο απυρόβλητο; Τώρα γίνονται λογικά πράγματα και εμείς είμαστε σε άλλη ήπειρο και δεν το έχουμε αντιληφθεί; Κάτι πρέπει να κάνουμε. Ακόμη και κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Αλλιώς, να καθίσουμε ως κλώσες στ’ αυγά μας και να αφήσουμε Μακρυ-κωσταίους και Κοντο-γιώργηδες να μας κυβερνούν. Κι όταν αύριο τα παιδιά μας, ρωτήσουν τι κάναμε, να τους πούμε ότι κοιτούσαμε αποχαυνωμένοι το dancing with the stars και το Real housewives of Athens – μόνο από τα trailers τα ξέρω – και ακούγαμε στις ειδήσεις ότι μας έκοβαν μισθούς, συντάξεις και αξιοπρέπεια κι εμείς περιμέναμε να δούμε πώς μαγειρεύεται ο αστακός και δένει με το χαβιάρι στα προγράμματα μαγειρικής που μας έδειχναν. Ξυπνήστε μάγκες γιατί το τραίνο έχει σφυρίξει εδώ και ώρα!

ΥΓ. Πολύ φοβάμαι, ότι με τη νοοτροπία που έχουμε, αν αύριο είχαμε εκλογές τις ίδιες ηλιθιότητες θα κάναμε. Και αυτό, οι τριακόσιοι – αν μη τι άλλο προσβάλλουν ως αριθμός και τον Λεωνίδα και τους 300- το γνωρίζουν. Και είμαι σίγουρος, ότι αν αύριο κάτι συνέβαινε και ως εκ θαύματος το χρέος καταργείτο, όχι τα ίδια αλλά χειρότερα θα κάναμε από αυτά που μας έφεραν στον πάτο. Γιατί δυστυχώς, την διαπλοκή, τη διαφθορά και τη λαμογιά την έχουμε στο αίμα μας.  Ο Ρωμαίος πολιτικός Κάτων ο πρεσβύτερος, έκλεινε τις ομιλίες του με τη φράση «…και η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί».  Ας κλείσω και εγώ με τη φράση «Δικαιοσύνη! Όσοι, με πρώτους τους πολιτικούς, με οποιονδήποτε τρόπο έβλαψαν την Ελλάδα να πάνε φυλακή και οι περιουσίες τους να δημευθούν μέχρι του ποσού που έβλαψαν την πατρίδα».

Μετανάστες... Και;

Εκεί στη διασταύρωση Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως, κάθε μέρα παρατηρείται το φαινόμενο της παρουσίας τριάντα τουλάχιστον μεταναστών, οι οποίοι με τρόπο φορτικό θέλουν ντε και καλά να καθαρίσουν τα τζάμια του αυτοκινήτου σου ενώ κάποιοι φορτωμένοι πραμάτεια, χωρίς να γίνονται πιεστικοί είναι η αλήθεια, προσπαθούν να πουλήσουν από ομπρέλες μέχρι βιολιά.

Τα πρόσωπα όσων έχουν ειδικότητα καθαριστή υαλοπινάκων λίγο-πολύ τα ίδια. Στους υπόλοιπους, μόνο τα είδη αλλάζουν. Βρέχει; Πουλάνε ομπρέλες και άλλα συναφή. Κάνει ζέστη; Να τα ανεμιστηράκια κεφαλής, οι βεντάλιες και φυσικά υπάρχουν πάντοτε, χειμώνα-καλοκαίρι, οι φορτιστές κινητών, σύνολα (ελληνιστί σετ) κατσαβιδιών, κούκλες, σπαθιά κι ότι βάζει ο νους του ανθρώπου.

Τα τελευταία δύο-τρία χρόνια που τυχαίνει να παρατηρώ καλύτερα τα τεκταινόμενα στη συγκεκριμένη διασταύρωση, βλέπω με ανησυχία ότι οι άνθρωποι αυτοί, σιγά-σιγά γίνονται πιο απαιτητικοί και για να είναι ακριβέστερος, πιο επιθετικοί. Προχθές, για πρώτη φορά είδα ότι σταμάτησε κι ένα περιπολικό, η εμφάνιση του οποίου έκανε τα άτομα αυτά να εξαφανισθούν πρόσκαιρα για να εμφανισθούν και πάλι δευτερόλεπτα μετά την αποχώρηση των αστυνομικών. Προσωπικά δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήρθαν να κάνουν οι αστυνομικοί εκεί. Να τους φοβίσουν; Να τους διώξουν; Αν κάποιος έχει κάποια ιδέα ας μας την πει.

Το πρόβλημα όμως είναι η επιθετικότητα. Οι οδηγοί εκνευρίζονται, πολλοί πάνε να βγουν και από τα αυτοκίνητά τους όταν, ενώ έχουν πει στους μελαμψούς (προσοχή όχι της μαύρης φυλής αλλά αραβοπακιστανούς – προφανώς η περιοχή είναι σε αυτούς μοιρασμένη) δέκα φορές ότι δεν θέλουν να τους καθαρίσουν τα παράθυρα, αυτοί επιμένουν κι έτσι δημιουργείται ένταση και εκνευρισμός (εσύ πηγαίνεις στη δουλειά σου κι αυτός σώνει και καλά εκεί να σου πλύνει τα τζάμια και να σου βρωμίσει το υπόλοιπο αυτοκίνητο με τα βρωμόνερα που τρέχουν). Ο εκνευρισμός μεγαλώνει όσο πιο καθαρό είναι το αυτοκίνητο. Μου έτυχε να το έχω μόλις πάρει από το πλυντήριο αυτοκινήτων κι ο άλλος να επιμένει να μου καθαρίσει τα τζάμια. Βρήκα πάντως και τον τρόπο να μην εκνευρίζομαι. Τους λέω να μην το κάνουν κι όταν επιμένουν τους αφήνω να τα καθαρίσουν και τους ευχαριστώ με την ελπίδα ότι την επόμενη φορά θα με θυμηθούν (δεν μπορεί, γνωστοί έχουμε γίνει) και δεν θα έρθουν πάλι αφού δεν θα εισπράξουν.

Υποθέτω ότι τέτοιες σκηνές συναντά κανείς παντού. Στην Αθήνα, στα καλά πόστα, υπάρχει κόσμος και κοσμάκης. Αλλά εδώ αρχίζουν τα συμπεράσματα και προπάντων τα ερωτήματα. Πού μένουν αυτοί οι άνθρωποι; Πόσα βγάζουν από αυτές τις δουλειές; Ποιος κατανέμει τα πόστα και τις ειδικότητες; Πώς ζουν; Σε ποιες συνθήκες; Τι θα γίνει όταν δεν θα εισπράττουν πλέον (γιατί κι αυτό θα γίνει); Τι θα γίνει με όλους αυτούς, τους καλά οργανωμένους (ναι επιμένω ότι όλοι αυτοί είναι καλά οργανωμένοι γιατί κάποιος τους δίνει τις πραμάτειες, κάποιος τους ταγίζει, τους ποτίζει, τους ντύνει και φυσικά όχι δωρεάν). Τι θα συμβεί όταν αυτοί αρχίσουν να πεινάνε;

Ήδη, όταν κάποιος οδηγός αρχίζει να φωνάζει ή ακόμη και να βρίζει, μαζεύονται κι άλλοι γύρω-γύρω και όλοι μαζί αρχίζουν να χλευάζουν ή και να βρίζουν τον οδηγό. Ποια είναι η άμυνα του τελευταίου; Διότι είναι βέβαιο, ότι κάποια στιγμή θα γίνει κάτι χειρώτερο. Και τότε;

Πολλοί οι μετανάστες (παράνομοι και μη) που μαζεύτηκαν στη δόλια πατρίδα. Το πρόβλημα μεγαλώνει μέρα με την ημέρα. Το κράτος, ανάξιο να σταματήσει την παράνομη και με οποιονδήποτε τρόπο είσοδό τους, χτίζει τείχη, φωνάζει ξένους να φυλάξουν τα σύνορά μας, εξευτελίζεται με την ανικανότητά του. Και τα κύματα πεινασμένων, κατατρεγμένων ή και παρανόμων λόγω πράξεων ανθρώπων, συρρέουν καθημερινώς. Πληρώνουμε τα λάθη μας. Όταν καλούσαμε τους αδελφούς Βορειοηπειρώτες να έρθουν να γιορτάσουν μαζί μας το Πάσχα, συνέρρευσαν χιλιάδες παράνομοι εξ Αλβανίας με τα γνωστά αποτελέσματα. Αντί να πούμε στους αδελφούς εκ Βορείου Ηπείρου να μείνουν εκεί, να τους στηρίξουμε οικονομικά τότε που πέρναγε η δραχμή στη γειτονική χώρα, εμείς τους λέγαμε να έρθουν εδώ. Κι ερήμωσε η Βόρειος Ήπειρος, κι αποδυναμώθηκε η μειονότητα κι εμείς τραγουδάμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αντί να βλέπουμε τι συμβαίνει στη Θράκη, εκεί που οι Τούρκοι δίνουν μαθήματα τακτικής και προπαγάνδας με το Τουρκικό προξενείο να αρμενίζει και να προετοιμάζει το έδαφος, εμείς κάνουμε το αντίθετο.

Ύστερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί και τα έργα που έπρεπε να γίνουν. Τα έργα έγιναν πανάκριβα, αλλά χάρις στα φτηνά εργατικά χέρια των παράνομων κατά βάση μεταναστών, κάποιοι πλούτισαν εις βάρος ολόκληρου του ελληνικού λαού, με τη διακυβέρνηση της χώρας σε χέρια ανικάνων. Τότε που όλοι το βουλώναμε για τη δόξα (τρομάρα μας) των Ολυμπιακών αγώνων. Τότε που ήμασταν μεθυσμένοι και κάποιοι νηφάλιοι έκαναν πάρτυ στην πλάτη μας. Τα έργα, το ξέρουν όλοι, έγιναν με φτηνά χέρια, με εκμετάλλευση των ξένων που πεινασμένοι ήρθαν και πρόσφεραν δουλειά. Αλλά τώρα, παίρνουν την εκδίκησή τους. Γιατί οι καλομαθημένοι Έλληνες μετά των τέκνων, πίστεψαν ότι πλέον είχαν γίνει άρχοντες και άλλοι, σκλάβοι δούλευαν γι’ αυτούς. Κι έτσι χάθηκαν οι Έλληνες τεχνίτες. Δεν υπάρχουν παρά λίγοι που χάνονται με γρήγορο ρυθμό. Δεν υπάρχουν πια παρά ελάχιστοι Έλληνες στις οικοδομές, στα χωράφια, σε «παρακατιανές» εργασίες. Με όνειρο να γίνουν όλοι διευθυντές, βγαλμένοι από αισχρά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που την κατάντια τους καταλαβαίνεις μόνο όταν πας στο εξωτερικό και δεις τα αντίστοιχα της αλλοδαπής, έχουν παρατήσει την χειρωνακτική εργασία. Οι εργάτες σβήνουν. Δουλειές όμως υπάρχουν. Παράνομες. Συγγνώμη εννοώ που αυτοί που δουλεύουν είναι παράνομα στη χώρα, άρα και φθηνοί. Αλλά η ελληνική οικογένεια, αρχίζει πια να υποφέρει. Οι θέσεις χάνονται, η ανεργία μεγαλώνει και οι ξένοι, αυτοί που τώρα είναι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, μικρών και μεγάλων, προτιμούν τους δικούς τους. Φυσικό δεν είναι; Έτσι δεν κάναμε κι εμείς στο εξωτερικό;

Ένα κλίμα ξενοφοβίας απλώνεται παντού. Κάθε τι που επιτυγχάνουν οι ξένοι, το λοιδορούμε ή και το κακοχαρακτηρίζουμε. Εμείς που είμαστε υπερήφανοι για τους δικούς μας ανθρώπους, τους συμπατριώτες μας όταν προοδεύουν στο εξωτερικό, χρησιμοποιούμε άλλα μέτρα και άλλα σταθμά για τους ξένους. Κάποιοι προσπαθούν να προσδώσουν στον Έλληνα τον τίτλο του ρατσιστή. Όχι. Ρατσιστές δεν είμαστε. Αρχίζουμε όμως να φοβόμαστε ακριβώς γιατί είμαστε αδύναμοι. Δεν υπάρχει κράτος. Δεν υπάρχει συγκροτημένη κοινωνία. Δεν λειτουργούν οι θεσμοί. Κι όταν αυτά και όχι μόνο συμβαίνουν, φοβόμαστε. Δεν φοβόμαστε τους ξένους. Τους εαυτούς μας φοβόμαστε γιατί δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Δεν είναι οι μετανάστες το πρόβλημα. Είμαστε εμείς. Και για να μην παρεξηγηθούμε. Λέγοντας ότι είμαστε εμείς το πρόβλημα, εννοώ ότι σχεδόν είκοσι χρόνια τώρα, βλέπουμε το πρόβλημα αλλά δεν κάνουμε τίποτε απολύτως. Δώσαμε ποτέ στους ανθρώπους αυτούς να καταλάβουν ότι εισέρχονταν έστω και παράνομα σε μια οργανωμένη κοινωνία, που αργά ή γρήγορα θα τους ανακάλυπτε και δεν θα είχαν ελπίδα παραμονής; Βάλαμε κάποιους κανόνες για την μετανάστευση; Προστατέψαμε τα σύνορά μας, τα δικαιώματά μας; Όχι. Είμαστε αρχιεκμεταλλευτές. Όταν μας συνέφερε, αφήναμε να εισρεύσουν. Τώρα, έξω όλοι. Παλιά, προκρούστεια ελληνική συνταγή…

Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν είναι όλοι οι μετανάστες εγκληματίες. Αλλοίμονο αν ήταν. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν και βγάζουν τίμια τον ιδρώτα τους. Που προοδεύουν και θέλουν και για τα παιδιά τους ένα καλύτερο αύριο. Που, αν τους ακούσετε στα σχολεία ή στα πάρκα, μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά – τα παιδιά μιλούν πολύ καλύτερα βέβαια – και πολλές φορές ντρέπονται να μιλήσουν τη γλώσσα τους φοβούμενοι μην δουν αυτό το βλέμμα που κάποιοι ρίχνουν όταν αντιληφθούν αλβανούς ή άλλους να μιλούν. Δυστυχώς όμως, η χώρα μας δεν τους χωράει όλους. Χωράει τους καλούς και τους τίμιους αλλά όχι αυτούς που ζουν παρασιτικά. Χωράει όσους ήρθαν με τα παιδιά τους και ζώντας μέσα στην ελληνική κοινωνία, θέλουν να ζήσουν όπως τόσοι έλληνες στο εξωτερικό. Το πρόβλημα είναι όμως οι άλλοι, οι πολλοί. Αυτοί που τη βγάζουν πουλώντας δίσκους, πουλώντας το κορμί τους, μεταφέροντας ναρκωτικά. Ήδη η χώρα έχει κορεσθεί αλλά οι παράνομοι μετανάστες συρρέουν κατά κύματα. Σιγά-σιγά, οργανώνονται, αποκτούν δύναμη που πολλαπλασιάζεται όταν κάποιοι τους υποκινούν για ίδια οφέλη. Δυναμικά συλλαλητήρια, δυναμικές επεμβάσεις από αυτούς που έχουν έρθει παράνομα! Οι Ευρωπαίοι, ζητούν να τους μεταχειριζόμαστε ανθρώπινα, με χώρους υποδοχής που να πληρούν όρους διαβιώσεως. Κανείς όμως δεν ρωτάει αν τους θέλουμε. Μερικοί επικαλούνται διάφορες δικαιολογίες. Φτωχοί άνθρωποι είναι και ψάχνουν για ένα καλύτερο μέλλον. Σε μια χώρα όπου το μέλλον για τους ίδιους τους κατοίκους της είναι ζοφερό, που μαστίζεται από ανεργία, που μόνο ευοίωνες δεν αναμένονται οι συνθήκες για νέους και γέρους, έρχονται κάποιοι να βρουν ένα καλύτερο αύριο.

Μπορούσαμε να το αποφύγουμε όλο αυτό; Ναι. Παράδειγμα η Αυστρία. Χώρα που συνορεύει με άλλες φτωχότερες, όπως κι εμείς, άσκησε μια πολύ σφιχτή πολιτική στον τομέα της μεταναστεύσεως. Έχοντας υπ’ όψιν της ανάγκες της, επέτρεπε την νόμιμη είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών σε περιόδους τρύγου και στη συνέχεια τους έδιωχνε με το σκεπτικό ότι εάν παρέμεναν, θα παρείχαν φτηνά εργατικά χέρια κι έτσι, κάποιοι Αυστριακοί θα έχαναν τις εργασίες τους ενώ το πρόβλημα θα διογκωνόταν. Εμείς, γιατί δεν κάναμε κάτι παρόμοιο; Γιατί δεν κάναμε κάτι; Μα γιατί είμαστε σαλτιμπάγκοι, καραγκιόζηδες σε όλες μας τις εκδηλώσεις. Ή υπάρχει αντίθετη άποψη;

Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Γίνονται καθημερινά. Η ανεργία χτυπά όλο και περισσότερες πόρτες. Κι όλοι όσοι έμαθαν στην καλοπέραση, αφού φάνε από τα έτοιμα, θα φτάσουν να κάνουν και τις δουλειές που κάνουν σήμερα οι μετανάστες. Και τότε θα έρθει η σύγκρουση. Και δεν θα είναι αργά. Εάν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ, έστω και καθυστερημένα, αύριο δεν θα μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Χωρίς υστερίες, χωρίς πογκρόμ, να ελέγξουμε και να καταγράψουμε όσους ευρίσκονται στη χώρα. Έναν προς έναν. Αν χρειαζόμαστε κάποιους από τους μη νόμιμους, ας κρατήσουμε τους καλύτερους. Οι υπόλοιποι, να φύγουν. Πού θα πάνε; Στην πατρίδα τους. Κι αν εκεί δεν θέλουν ας αποφασίσουν. Δεν είμαστε βάρβαροι αλλά δεν αντέχουμε άλλο. Ας δίνουμε εργασία σε όσους είναι νόμιμοι. Όχι φτηνοί. Γιατί η φτήνια για τους αγώνες και η ανάγκη του κάθε σούργελου να έχει την οικιακή του φιλιππινέζα μας έφαγε. Κι έτσι μπορεί να ρωτήσει κανείς. Και η λύση; Δεν ξέρω πια… Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί εγώ δεν έχω και τη δύναμη να επιβάλω καμμία λύση. Το κακό όμως είναι ότι και η ίδια η κυβέρνηση δεν έχει. Κι έτσι αναμένουμε τα χειρότερα. Ίσως χρειασθεί να μεταφέρουμε κάπου και τους εναπομείναντες Έλληνες κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα και κάποιων περιοχών όπου οι Έλληνες είναι πλέον μειονότητα. Ούτως ή άλλως, όμηροι στην ίδια τους την περιοχή είναι. Καλύτερα πρόσφυγες.



Σχόλια, δεκτά.

Το γραφικό κράτος

Πριν από αρκετά χρόνια, πιο συγκεκριμένα το 1994, ευρισκόμενος στην Αμερική για σπουδές, δέχθηκα καταιγισμό ερωτήσεων σχετικών με το embargo που η χώρα μας είχε κηρύξει κατά του «πανίσχυρου» κράτους της Πρώην Γιουγκοσλαυικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Ήταν τότε που σύσσωμος (;) ο ελληνικός λαός διαδήλωνε την αγανάκτησή του για την αναίδεια των γειτόνων να χρησιμοποιούν το σύμβολο των Μακεδόνων βασιλέων (αστέρι της Βεργίνας) στη σημαία τους, το όνομα Μακεδονία και την αναγραφή αλυτρωτικών τάσεων στο σύνταγμά τους.

Ρωτούσαν οι αδαείς τι συνέβαινε στην πλευρά αυτή της Μεσογείου και τι ήταν αυτό που είχε αναστατώσει τόσο πολύ τους Έλληνες κι άντε να τους δώσεις να καταλάβουν για ποιο λόγο τόσα χρόνια (από το 1942) το βουλώναμε και δεν λέγαμε τίποτε και ξαφνικά αρχίσαμε να (δια)δηλώνουμε διαρρηγνύοντες τα ιμάτιά μας «Κάτω τα χέρια από τη Μακεδονία μας» και λοιπά συναφή ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι – σύμφωνα με αυτά που αποκαλύφθηκαν – πλούτιζαν με λαθρεμπόριο καυσίμων και λοιπών υλικών. Κι άντε ύστερα να τους εξηγήσεις γιατί όλα αυτά ξεχάστηκαν και σχεδόν από τότε άρχισαν οι πλησιέστεροι των συνόρων κυρίως να πηγαίνουν στο ευαγές ίδρυμα του Καζίνο της Γευγελής για να αποθέτουν στους εχθρούς το ελληνικό χρήμα.

Και μετά, στα Ίμια, όταν ολόκληρο ΚΥΣΕΑ συνεδρίαζε όχι στο φυσικό του χώρο αλλά όπου ήθελε ο καθένας, την ίδια στιγμή που επέκειτο πόλεμος!!! με την γείτονα Τουρκία. Και να, να περιμένουμε να ρίξει τη σημαία ο άνεμος, κλπ φαιδρά και αισχρά. Και να οι γκρίζες ζώνες και οι ψαράδες που δεν τολμούν να πλησιάσουν σε κάποια ερημονήσια αφοί τσουπ! η τουρκική ακταιωρός ή τορπιλλάκατος ή … πάντως τουρκική, εμφανίζεται και τους διώχνει. Και δώσ΄ του οι ζεμπεκιές συνοδεία υπερπτήσεων κι οι κουμπαριές συνοδεία κρουαζιέρων των τουρκικών πολεμικών πλοίων στο Αιγαίο.

Ύστερα ήρθε η τρομοκρατία, όταν υπερήφανα δηλώσαμε ότι τελειώσαμε και όλοι οι τρομοκράτες ευρίσκονται στη φυλακή. Και μόλις τελείωσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, να οι Πυρήνες της φωτιάς και οι λοιπές τρομοκρατικές δυνάμεις.

Τελευταίως έχουμε την προσφυγή, μία ημέρα παρακαλώ προ της εκπνοής της προθεσμίας, για τη σφαγή του Διστόμου, όπου άμαχοι δολοφονήθηκαν φρικτά από τα ναζιστικά στρατεύματα. Και ρωτάει κανείς και άντε τώρα να του εξηγήσεις γιατί το κράτος αυτό, δεν έκανε τίποτα τόσα χρόνια την ίδια στιγμή που οι Εβραίοι έχουν χρυσοπληρωθεί και αποζημιωθεί και καλά κάνουν για το ολοκαύτωμα. Και δεν λέω ότι μπορεί η ανθρώπινη ζωή να αποτιμηθεί με κάποιο ποσό αλλά με κάποιο τρόπο δεν πρέπει να απαλυνθεί η ζωή των επιζώντων; Και τι έκαναν τα παλληκάρια που κατά καιρούς καβάλησαν αυτή τη ρημάδα την πατρίδα; Βασιλείς, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και άπαν το υπηρετικό αυτών προσωπικό; Χάριν ποιας σκοπιμότητας, είχαν κλειστό το στόμα τους αυτοί που εμείς οι εντελώς ηλίθιοι έχουμε κατά καιρούς αφήσει να οδηγήσουν τάχα το σκάφος;

Και τώρα το κάπνισμα! Να σου δηλώνουν από τη μια μεριά ότι τέρμα το κάπνισμα, να ξοδεύουν εκατομμύρια για να λένε πόσο κακό κάνει στην υγεία μας, να παρατηρείται σχεδόν σύσσωμη άρνηση των πολιτών-καπνιστών να συμμορφωθούν και τώρα να μας λένε ότι θα επιτρέπεται σε ορισμένους χώρους όπου λέει πωλείται αλκοόλ – δηλαδή πιστεύουν ότι θα υπάρξει κάποιος ηλίθιος που δεν θα πουλάει αλκοόλ (ακόμη κι αν δεν πωλούσε) – για να πληρώνει λέει φόρο για το κάπνισμα! Και ενώ μας λένε ότι μέχρι τώρα οι ασθένειες εξ αιτίας του καπνίσματος κόστιζαν στο κράτος ένα σωρό λεφτά, τώρα ένα τμήμα των χρημάτων αυτών, θα πηγαίνει λέει στο Υπουργείο Υγείας για τους εκ καπνίσματος ασθενείς… Και γιατί δεν κάνουμε το ίδιο και με τα ναρκωτικά και με ότι άλλο υπάρχει; Να κάνουμε ένα νόμο όπου οι φοροδιαφεύγοντες θα πληρώνουν έναν φόρο υπέρ των ασθενούντων εκ της φοροδιαφυγής αφού αδυνατούν να την κόψουν, ώστε η εκ της φοροδιαφυγής χασούρα του κράτους να απαλύνεται με τους φόρους των φοροδιαφευγόντων που δεν μπορούν να σταματήσουν να φοροδιαφεύγουν!

Και μετά, θέλουμε να μας πάρουν στα σοβαρά. Ποιος μπορεί να πάρει ένα κράτος στα σοβαρά όταν παλινωδεί συνεχώς και δεν τολμά να εφαρμόσει τους νόμους που το ίδιο θεσπίζει ή όταν χαίρεται για ότι θυμάται, σαν το παιδί που όταν δεν του κάνεις το χατήρι αρχίζει τις φωνές και τις απαιτήσεις; Αλλά και πάλι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Το κράτος δεν είναι σοβαρό γιατί οι πολίτες του και οι εκπρόσωποί του, άνευ των οποίων δεν υπάρχει, δεν νοείται κράτος, δεν είναι σοβαροί αλλά γραφικοί. Εκτός εάν υπάρχει αντίθετη άποψη οπότε ευχαρίστως να την ακούσουμε.

Άνθρωποι ξανά

Ζούμε στην πιο δύσκολη περίοδο που έχει περάσει η χώρα μεταπολεμικά. Οι παλιότεροι ημών, που έζησαν την Κατοχή και τις στερήσεις, την πείνα και την εξαθλίωση, είχαν την ευτυχία να βιώσουν μια εποχή ανατάσεως της χώρας και έστω και επίπλαστης όπως απεδείχθη ευημερίας.
Αυτό όμως που ζούμε σήμερα και είναι βέβαιο ότι θα ζήσουμε και αύριο, είναι ακριβώς το αντίστροφο. Μετά από μια περίοδο ανεμελιάς, όπου όλοι οι ξένοι ζήλευαν και συνάμα απορούσαν για τον τρόπο ζωής μας, τον απίστευτα χαλαρό για τα οικονομικά μας δεδομένα, περνάμε σε μια περίοδο που κάλλιστα και χωρίς δόση υπερβολής, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς ως περίοδο δυστυχίας. Νέοι που βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται, απελπισμένοι άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους εκεί στα 45 με 50, όταν κανείς δεν τους προσλαμβάνει ενώ παράλληλα οι θέσεις εργασίας γίνονται δυσεύρετες, εργαζόμενοι που αλλιώς τα υπολόγιζαν και αλλιώς τους έχουν έρθει, οικογένειες που ετσιθελικά χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους με την αφαίρεση εισοδημάτων και κατάρρευση των οικογενειακών προϋπολογισμών, άνθρωποι που αντικρίζουν την ανεργία…
Από την άλλη, οι ατρόμητοι συνδικαλιστάδες, αυτοί που ξήλωναν πεζοδρόμια στο άκουσμα της παραμικρής περικοπής προνομιακών αποδοχών ή ακόμη και εξορθολογισμού των εσόδων, λουφάζουν σήμερα, βολεμένοι πίσω από τις καρέκλες τους και την κάλυψη της συνδικαλιστικής τους ιδιότητας.
Η ζωή των περισσοτέρων έχει ανατραπεί. Ανάλγητα και ισοπεδωτικά, οι κυβερνώντες, αυτοί που ανέβηκαν επάνω εξαπατώντας τον λαό και τάζοντάς του λαγούς με πετραχίλια, παλιά συνήθεια όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών, έρχονται να αναποδογυρίσουν ότι έχει μείνει όρθιο. Η χώρα έχει παραδοθεί στους ξένους. Όπως κι αν το δει κανείς, όπως κι αν το μεταφράσει, η κατάληξη είναι αυτή. Είμαστε υπό ξενική κατοχή, στην οποία μας παρέδωσαν οι κυβερνώντες.
Δεν φτάσαμε ως εδώ έτσι, ούτε από τη μια μέρας την άλλη. Χρόνια τώρα, ανεχθήκαμε και ανεχόμαστε ένα πολιτικό σύστημα, που μας θέλει πελάτες και όχι πολίτες. Δημιουργήσαμε ένα σπάταλο, ανεξέλεγκτο και τερατόμορφο κράτος, ανήμπορο να αντισταθεί και να υπερασπίσει τον εαυτό του, οικονομικά αφερέγγυο και διεφθαρμένο. Δυστυχώς, μικρή αντίσταση προεβλήθη στις αθλιότητες του παρελθόντος. Οι πολιτικοί, τα κόμματα, εξακολουθούν να θεωρούν τους εαυτούς τους πολίτες ανώτερης κατηγορίας, γι’ αυτό και υπάρχει και η ατιμωρησία τους, παγκόσμιο φαινόμενο. Η χώρα κατήντησε περίγελως μα δυστυχώς ούτε ένας δεν έχει πάει φυλακή. Αυτοί οι άχρηστοι, που ούτε περίπτερο δεν μπορούν να διαχειριστούν, χαριεντίζονται στο Κοινοβούλιο και συνεχίζουν αμέριμνοι το έργο τους. Απαιτείται δικαίωση. Απαιτείται δικαιοσύνη. Απαιτείται απόδοση ευθυνών και τιμωρία. Η χώρα δεν έφθασε εδώ μόνη της. Μπορεί κάποιοι κωπηλάτες να τα έκαναν θάλασσα αλλά το τιμόνι το κρατούσε ο καπετάνιος. Κι οι καπετάνιοι δυστυχώς την έριξαν στην ξέρα. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ λοιπόν!
Μέχρι τότε, μέχρι να ξαναβρούμε το βηματισμό μας, απαιτείται κάτι περισσότερο από μια κοινή προσπάθεια. Απαιτείται ανθρωπιά, σύμπνοια, αγάπη. Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, γέροντες που πεινούν, παιδιά που ζητιανεύουν, άνθρωποι ολομόναχοι που χρειάζονται ένα στήριγμα, ένα πιάτο φαγητό, λίγη ζεστασιά. Αυτές τις μέρες πολλοί συνάνθρωποί μας δοκιμάζονται. Μπορεί να είναι γείτονές μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που στις ψυχρές πολυκατοικίες φθάσαμε να μην ξέρουμε ούτε το όνομά τους. Ανθρώπινα πλάσματα που έχουν την ανάγκη όσων μπορούν ακόμη να νιώθουν ότι στέκονται όρθιοι.
Ας κοιτάξουμε γύρω μας αυτές τις γιορτές. Ας χαρίσουμε λίγη χαρά στα παιδιά, ένα χαμόγελο, λίγο φαγητό σ’ όσους έχουν ανάγκη. Ας δείξουμε ότι δεν ξεχάσαμε ότι είμαστε άνθρωποι. Έτσι ξεπέρασε η Ελλάδα τη φτώχεια της παλαιότερα. Καιρός είναι να ξαναβρούμε την ξεχασμένη μας ανθρωπιά χωρίς να ξεχνάμε ότι απαιτείται απονομή δικαιοσύνης για όσους έχουν φταίξει.

Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές σε όλους

Ένα τέλος και μια αρχή

Η σημερινή ημέρα είναι διαφορετική από τις άλλες. Για κάποιους είναι ημέρα θριάμβου. Δικαιολογημένα. Για έναν, θα πρέπει να είναι ημέρα προβληματισμού. Ομιλώ για τον απερχόμενο δήμαρχο Λεωνιδίου ο οποίος με την αλαζονεία του, το πείσμα του και την αμετροέπειά του, πίστευε ότι ο κόσμος θα τον ανεχόταν και πάλι.

Είχα προειδοποιήσει τον Δ. Τσιγκούνη πριν από καιρό με προσωπική μου επιστολή. Του είχα μιλήσει ανοιχτά ενώπιον όλων των δημοτικών συμβούλων της πλειοψηφίας, όταν είχε «αποκαλύψει» την πρόθεσή του να ξαναδιεκδικήσει τον δήμο. Όχι μόνο δεν με άκουσε αλλά προέβαλε τον εαυτόν του ως τον μόνο εγγυητή της ενότητας της παρατάξεως (ποιας ακριβώς;).

Με τον Δ. Τσιγκούνη συγκρούστηκα ενώπιον πολλών. Του τα έγραψα επωνύμως και όχι κρυπτόμενος για να μάθει ο κόσμος ότι αυτός στον οποίο είχε επί 28 χρόνια εμπιστευθεί την ευθύνη του δήμου, δεν ήταν αυτός που φαινόταν. Δέχθηκα ένα απίστευτο υβρεολόγιο στη διάρκεια δημοτικού συμβουλίου. Δυστυχώς, ουδείς εκ των συμβούλων της πλειοψηφίας (από την μειοψηφία δεν περίμενα και κάτι παραπάνω) αποστασιοποιήθηκε από την συμπεριφορά του δημάρχου.

Ο Δ. Τσιγκούνης βαρύνεται με πολλά. Εξ αιτίας του τα περισσότερα κληροδοτήματα δεν αποδίδουν στο δήμο τίποτα. Εξ αιτίας του δεν έγινε κανένα μεγάλο έργο για την περιοχή, η δε περιοχή απομονώθηκε. Είναι ο κύριος υπεύθυνος για την κατάσταση του δήμου, έτσι όπως την περιέγραψαν και οι ορκωτοί λογιστές. Είναι υπεύθυνος για την κατάσταση του δήμου.

Ήρθε ο καιρός να φύγει. Ο ίδιος δεν το κατάλαβε. Οι άλλοι όμως που τον περιτριγύριζαν δεν του το είπαν; Δεν είχαν τον χρόνο να του μιλήσουν; Δεν έβλεπαν που πήγαινε; Γιατί και οι ίδιοι, είναι συνυπεύθυνοι. Αυτοί τον στήριζαν, με πρόσχημα τάχα μην υποστεί τριγμούς η «παράταξη». Κι όμως. Αν ο ίδιος το είχε καταλάβει, θα έφευγε με τιμές. Δεν το έπραξε. Γι’ αυτό και δεν έχει καμμία απολύτως δικαιολογία.

Στον εκλεγέντα δήμαρχο εύχομαι συγχαρητήρια. Δεν τον στήριξα γιατί δεν τον γνώριζα καλά. Είχα κάνει μια φορά το λάθος με τον Δ. Τσιγκούνη και δεν ήθελα να το ξανακάνω. Αυτό που έκανα ήταν να αποκαλύψω με παρρησία το τι συνέβαινε στον δήμο. Πολλοί με κατηγόρησαν ότι έτσι έδινα τα «μυστικά» στους «αντιπάλους». Με μοναδικό κριτήριο την αγάπη για τον τόπο, την εντιμότητα που απαιτείται για τη διαχείριση των κοινών, την ανάγκη διαφάνειας σε όλα, την ευπρέπεια που πρέπει να διακατέχει τους ευρισκόμενους στην εξουσία, πάλεψα και υβρίσθηκα. Μια απίστευτη αίσθηση αηδίας με κατέλαβε. Δεν μετανιώνω στιγμή για τον αγώνα που έκανα για όσα πίστευα. Το ίδιο θα συνεχίσω να κάνω και στο μέλλον.

Εύχομαι ο νέος δήμαρχος, να πετύχει στο έργο του για το καλό του τόπου. Εύχομαι στον ίδιο και στους συμβούλους του, να μην κάνουν τα ίδια λάθη και να διαχειριστούν τον δήμο με μέτρο, με δικαιοσύνη και με διαφάνεια. Το έχει ανάγκη ο τόπος, όπως έχει ανάγκη και από όλους ανεξαιρέτως. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε.

Διαβάζοντας τους ισολογισμούς του δήμου Λεωνιδίου

Έχω πάψει εδώ και καιρό να διαβάζω την "Κυνουρία". Με ενημέρωσαν ότι ο Τσιγκούνης, έπιασε στο στόμα του το όνομά μου σχετικά με τους ισολογισμούς του δήμου. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να δείτε τα παρακάτω που δημοσιεύθηκαν και στην εφημερίδα "Η φωνή των δημοτών" τεύχος 3:

Το άρθρο 163 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, αναφέρεται στον απολογισμό – ισολογισμό των δήμων και κοινοτήτων. Τι λέει το άρθρο αυτό;

1. Έως το τέλος Μαΐου, εκείνος που ενεργεί την ταμειακή υπηρεσία του Δήμου υποβάλλει δια μέσου του δημάρχου στη δημαρχιακή επιτροπή λογαριασμό της διαχείρισης του οικονομικού έτους που έληξε. Τα στοιχεία που περιλαμβάνει ο λογαριασμός της διαχείρισης ορίζονται με το προεδρικό διάταγμα της παρ. 2 του άρθρου 175. Ο λογαριασμός υποβάλλεται ενιαίος, ανεξάρτητα από τις μεταβολές που έχουν τυχόν γίνει, ως προς τα πρόσωπα εκείνων που ενεργούν την ταμειακή υπηρεσία.

2. Μέσα σε δύο (2) μήνες αφότου παρέλαβε τα ανωτέρω στοιχεία, η δημαρχιακή επιτροπή τα προελέγχει και, το αργότερο πέντε (5) ημέρες μετά τη λήξη του διμήνου, υποβάλλει τον απολογισμό και, προκειμένου για Δήμους που εφαρμόζουν το κλαδικό λογιστικό σχέδιο Δήμων και Κοινοτήτων, τον ισολογισμό και τα αποτελέσματα χρήσεως, μαζί με έκθεσή της στο δημοτικό συμβούλιο.

3. Ο ισολογισμός και τα αποτελέσματα χρήσεως, πριν την υποβολή τους στο δημοτικό συμβούλιο, ελέγχονται από έναν ορκωτό ελεγκτή – λογιστή. Οι Δήμοι που εφαρμόζουν το κλαδικό λογιστικό σχέδιο υποχρεούνται, για τον έλεγχο των οικονομικών καταστάσεων κάθε οικονομικού έτους, να ορίζουν τον ορκωτό ελεγκτή - λογιστή και τον αναπληρωτή του μέχρι το τέλος Οκτωβρίου του έτους αυτού. Ο ορκωτός ελεγκτής – λογιστής, για τον έλεγχο των ετήσιων οικονομικών καταστάσεων (ισολογισμού, λογαριασμού αποτελεσμάτων χρήσεως, πίνακα διαθέσεως αποτελεσμάτων και προσαρτήματος) του Δήμου, εφαρμόζει τις αρχές και τους κανόνες ελεγκτικής που ακολουθεί το Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών – Λογιστών, οι οποίες συμφωνούν με τις βασικές αρχές των διεθνών ελεγκτικών προτύπων. Στο χορηγούμενο πιστοποιητικό ελέγχου του, ο ορκωτός ελεγκτής - λογιστής αναφέρει εάν ο Δήμος εφάρμοσε ορθά το κλαδικό λογιστικό σχέδιο Δήμων και Κοινοτήτων και εάν τηρήθηκαν οι διατάξεις του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα και των αντίστοιχων κανονιστικών ρυθμίσεων οι οποίες αφορούν το οικονομικό, λογιστικό και διαχειριστικό σύστημα των Δήμων. Περιλαμβάνει επίσης και όλες τις παρατηρήσεις που αφορούν σε σημαντικές ανεπάρκειες που έχουν ουσιώδη επίδραση στην ακρίβεια ή ορθότητα κονδυλίων του ισολογισμού ή των αποτελεσμάτων χρήσεως. Εκτός από το πιστοποιητικό ελέγχου, ο ορκωτός ελεγκτής – λογιστής υποχρεούται να καταρτίζει και έκθεση ελέγχου, στην οποία θα περιλαμβάνει τα όσα προέκυψαν από τον έλεγχό του, παραθέτοντας, επιπροσθέτως και τις αναγκαίες υποδείξεις του για κάθε θέμα. Η έκθεση ελέγχου υποβάλλεται από τον ορκωτό ελεγκτή - λογιστή στο δημοτικό συμβούλιο και στον Γενικό Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας.

4. Το συμβούλιο μέσα σε προθεσμία δύο (2) μηνών αφότου παρέλαβε τον απολογισμό ή και τον ισολογισμό και τα αποτελέσματα χρήσεως και την έκθεση της δημαρχιακής επιτροπής αποφασίζει με πράξη του για την έγκριση του απολογισμού ή και του ισολογισμού και διατυπώνει τις παρατηρήσεις του σχετικά με αυτόν, σε ειδική για αυτόν το σκοπό συνεδρίαση, στην οποία παρίσταται και ο διευθυντής των οικονομικών υπηρεσιών του Δήμου.

Όλα αυτά λέει ο νόμος. Πώς εφαρμόζονται όμως από τον δήμο μας; Ποια ήταν τα αποτελέσματα και οι παρατηρήσεις του ορκωτού λογιστή;

 Κατ’ αρχάς να σημειώσουμε ότι στη συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2009, για να συζητηθεί και εγκριθεί ο Ισολογισμός του δήμου, ΔΕΝ παρέστη ο διευθυντής των οικονομικών υπηρεσιών του Δήμου. Για την ακρίβεια, δεν εκλήθη να παραστεί. Γιατί;

 Ο ισολογισμός, υπεγράφη στις 29 Μαΐου 2009 αλλά η έκθεση υπεβλήθη στις 16/9/2009 και παρουσιάστηκε στο Δ.Σ. στις 30/10/2009 ενώ τελευταία ημερομηνία βάσει νόμου είναι η 5η Οκτωβρίου. Γιατί;

 Επιπλέον, ο ορκωτός λογιστής αναφέρει ότι έως την ημερομηνία σύνταξης της εκθέσεως, δεν είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία λήψεως απαντητικών επιστολών από τους συνεργαζόμενους με το Δήμο Νομικούς συμβούλους καθώς και από μερίδες προμηθευτών και πελατών. Με άλλα λόγια, ο δήμος έχει υποχρέωση να ρωτήσει όλους τους συνεργαζόμενους νομικούς συμβούλους, εάν υπάρχει κάποια αγωγή κατά του Δήμου ή και να ενημερώσει τον ορκωτό λογιστή εάν υπάρχουν και αγωγές του Δήμου κατά τρίτων. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν το έπραξε ο δήμος μας. Γιατί;

Αλλά αυτά είναι τα απλά, τα εύκολα ερωτήματα. Γιατί αν προχωρήσουμε στις παρατηρήσεις των ορκωτών λογιστών, τότε η κατάσταση γίνεται κρίσιμη. Θέλετε απόδειξη; Ένα από τα βασικά ζητήματα των δήμων, είναι οι προμήθειες. Οι προμήθειες γίνονται ή μάλλον πρέπει να γίνονται βάσει κανόνων και κυρίως βάσει του ΕΚΠΟΤΑ. Τι λέει όμως ο ορκωτός λογιστής;

«Με αναφορά τα περιελθόντα στην αντίληψή μας, σχετικά με την υφιστάμενη οργάνωση και σημερινή δομή που αφορά την προμήθεια υλικών και αγαθών σημειώνονται τα παρακάτω:


Δεν υφίσταται εγχειρίδιο οδηγιών και κανόνων διενέργειας των προμηθειών, κάτω από βασικά κριτήρια σχετιζόμενα με:


Τιμές - Ποιότητα αναλωσίμων - Πίστωση χρόνου


Δεν διαπιστώσαμε ότι ο δήμος διαθέτει οργανωμένη υπηρεσία εφοδιασμού παγίων και αναλωσίμων αγαθών


Δεν πραγματοποιείται έρευνα αγοράς ως προς τις υφιστάμενες τοπικές συνθήκες, εχόντων σχέση με την αξιοπιστία του προμηθευτή, την ποιότητα και τις προσφερόμενες τιμές.


Δεν λειτουργεί σύστημα γραπτών παραγγελιών σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του Δήμου».

Δηλαδή τι ακριβώς λειτουργεί καλά; Ποιος ελέγχει ποιον; Ποιος δίνει εντολές να αγοραστεί τι και από πού; Καταλαβαίνουμε για ποιο χάλι μιλάμε; Ότι θέλει ο καθένας κάνει με άλλα λόγια. Και πρώτος υπεύθυνος είναι ένας. Ο δήμαρχος. Ή όχι;

Και τι λένε παρακάτω οι λογιστές; Κάνουν προτάσεις βελτίωσης:

«Για την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος προμηθειών προτείνεται:


Δημιουργία τμήματος προμηθειών


Υπεύθυνος προμηθειών


Δημιουργία αποθήκης υλικών


Καταγραφή διαδικασιών και δημιουργία εγχειριδίου με οδηγίες».

Μάλιστα. Κι ο δήμος τι κάνει; Απολύτως τίποτα! Και ξέρετε από πού φαίνεται αυτό; Από το γεγονός ότι ακριβώς τα ίδια, είχαν γράψει οι ορκωτοί λογιστές και την προηγούμενη χρονιά και φυσικά τα ίδια θα γράψουν και την επόμενη. Θα ρωτάτε γιατί; Διότι ο δήμαρχος δεν δίνει λογαριασμό πουθενά. Κάνει ότι θέλει και δεν ελέγχεται από κανέναν. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα, ήταν η προμήθεια του απορριμματοφόρου όπου όλα έγιναν κατά τρόπο παράτυπο, με αλλαγές επιτροπών, με ψεύτικα συμβούλια, κλπ. πράγματα που ήδη γνωρίζετε αφού τα αποκαλύψαμε στην εφημερίδα «Φωνή των δημοτών» στο πρώτο τεύχος.

Γράψαμε πιο πάνω ότι στις προτάσεις των ορκωτών λογιστών, είναι και η δημιουργία αποθήκης. Μάλιστα στο προσάρτημα του ισολογισμού στην παραγρ. 2 (α)(5) αναφέρεται ότι δεν υπάρχουν αποθέματα. Τούτο είναι αδιανόητο για Δήμο. Δηλαδή δεν υπάρχουν στις αποθήκες καθόλου υλικά του Δήμου; Ούτε μία λάμπα; Τόσα χρόνια έχουν αγοραστεί υλικά και υλικά για διάφορες εκδηλώσεις και όχι μόνο. Δεν έμεινε τίποτα; Έγινε ποτέ καμία απογραφή; Αν ναι, με ποια επιτροπή και ποια αποτελέσματα;

Αλλά ας συνεχίσουμε:

Στην έκθεση ελέγχου Παράγ. 12 (σελ. 7) «Ακινητοποιήσεις υπό εκτέλεση και προκαταβολές» (δηλαδή έργα υπό εξέλιξη) φαίνεται ότι σ’ αυτά που αφορούν στο Κοινοτικό κατάστημα – Πούλιθρα, Αναπαλαίωση κτιρίου Φάμπρικας, Εγκαταστάσεις Ηλεκτρισμού κοινής χρήσεως, δεν έγινε καμία κίνηση εντός του 2008. Γεννάται το ερώτημα γιατί δεν έχουν δρομολογηθεί οι διαδικασίες παραλαβής; (Τα έργα αυτά είναι ύψους 947.984,48). Τα έργα αυτά μόλις περαιωθούν μεταφέρονται στους κανονικούς λογαριασμούς των παγίων στοιχείων για να γίνουν αποσβέσεις. Τι ακριβώς περιμένουμε;

Στις μελέτες-έρευνες για το 2007 παρουσιάζεται ποσό 207.190,61€. Γιατί άραγε δεν παρελήφθησαν, για να πάνε στα έξοδα; Πρόκειται για έργα ή έξοδα. Με ποια απόφαση δόθηκαν τα έργα; Ποια είναι η διαδικασία αναθέσεως; Υπάρχουν τιμολόγια;

Στην Παράγ. 13 (σελ. 7) «Τίτλοι πάγιας επένδυσης και άλλες χρηματοοικονομικές απαιτήσεις (συμμετοχές)» που αναφέρεται στην Αναπτυξιακή Πάρνων ΑΕ, το ποσό του 2007 είναι ίσο με αυτό του 2008. Τούτο σημαίνει ότι δεν υπάρχει αποτίμηση, αν δηλαδή υπάρχει όφελος ή ζημία από τη συμμετοχή του Δήμου σ’ αυτήν. Ποιο είναι το πραγματικό ποσό του 2008 για το 24% με το οποίο ο Δήμος συμμετέχει; Γιατί η Αναπτυξιακή είναι μείον και ο δήμος έβγαλε 150 χιλιάδες ευρώ από το συρτάρι του για να την σώσει. Του περίσσευαν;

Στις δοσμένες εγγυήσεις το ποσό 89.800,00 παραμένει το ίδιο και το 2007 και το 2008. Δεν τελείωσαν τα έργα ώστε οι εγγυητικές επιστολές να μην δεσμεύουν κεφάλαια του Δήμου;

Στο θέμα ΔΕΥΑΛ, τι χρήματα έχει καταβάλει ο Δήμος; Το κεφάλαιο αυτό 1.279.910 έχει καταβληθεί; Ποιο είναι το πραγματικό; Υπάρχουν δεσμευμένα κεφάλαια ύψους 1.628.538; Και αν ναι, γιατί αυτή η διαφορά;

Αλλά και για τα τέλη παρεπιδημούντων και τα μισθώματα ακινήτων θα έπρεπε να είναι διαφορετικά ή δε θα πρέπει να τα έχει εισπράξει ο Δήμος, που σημαίνει ότι αποτελούν ζημία. Υπάρχουν κατάλογοι των τελών παρεπιδημούντων; Προφανώς όχι όπως φαίνεται και από την παράγ. 4 (σελ. 16) όπου οι ορκωτοί λογιστές γράφουν ότι:

Παρατηρείται σημαντική καθυστέρηση όσον αφορά την παραλαβή των συγκεντρωτικών καταστάσεων από τη ΔΥΟ Λεωνιδίου (γιατί άραγε;)

Οι Οικονομικές υπηρεσίες του δήμου δεν έχουν διαθέσιμες τις υποβαλλόμενες παρά των επιτηδευματιών περιοδικές δηλώσεις ΦΠΑ.

Μ’ άλλα λόγια, δεν υπάρχει τίποτα σωστό. Ούτε ποιοι πρέπει να πληρώσουν, ούτε ποιοι χρωστούν αλλά όλοι βολεύονται. Υπερβολές; Για να διαβάσουμε τι λένε στο πεδίο «Έσοδα από κοινόχρηστους χώρους»:

«Ως γνωστό στο πεδίο έσοδα από κοινόχρηστους χώρους συμπεριλαμβάνονται πλατείες, πεζοδρόμια και λοιποί χώροι που δύνανται να χρησιμοποιηθούν από επιτηδευματίες για την τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων. Από την εξέταση του σχετικού χρηματικού καταλόγου σημειώνονται οι παρακάτω ελλείψεις:


Δεν υφίστανται χρηματικοί κατάλογοι για κάθε δημοτικό διαμέρισμα.


Δεν συμπεριλαμβάνονται στοιχεία που έχουν σχέση με την καταγραφή:


ΑΦΜ επιτηδευματία - Δημοτικό Διαμέρισμα - Είδος επιχείρησης - Εκχωρηθείς σε τετραγωνικά μέτρα κοινόχρηστος χώρος - Κατηγορία ζώνης


Σημειώνεται ότι οι οικονομικές υπηρεσίες του δήμου θα πρέπει άμεσα να προχωρήσουν στην πλήρη οργάνωση του εν λόγω τομέα, χρησιμοποιώντας σχετικά λογισμικά προγράμματα».

Να ξαναρωτήσουμε. Δηλαδή τι ακριβώς ξέρουμε, τι παρακολουθούμε και πώς εισπράττουμε; Διότι και τα έσοδα εισπρακτέα από ύδρευση και το τέλος άρδευσης ύψους 98.021,42 €, δεν είναι βεβαιωμένα; Αυτό σημαίνει ότι δεν συντάσσονται ονομαστικοί βεβαιωτικοί κατάλογοι.

Και το χειρότερο αν και σίγουρα το μαντεύετε. Οι ίδιες παρατηρήσεις ακριβώς είχαν γραφεί και στην προηγούμενη έκθεση.

Τι άλλο να προσθέσουμε. Για όλα, μα για όλα, οι παρατηρήσεις αναδεικνύουν την παντελή έλλειψη οργανώσεως. Αυτό όμως που περιγράφουν οι ορκωτοί λογιστές με ωραία λόγια, είναι ότι δεν τηρείται τίποτε από πλευράς διαδικασιών.

Μπορούμε αναλύοντας ακόμη περισσότερο τον ισολογισμό να γράψουμε πολλά. Κοινό στοιχείο είναι ότι ο δήμος πάσχει. Επί μέρους υπεύθυνοι υπάρχουν. Κύριος υπεύθυνος όμως, είναι αυτός που επί 28 χρόνια έχει αφεθεί να διαχειρίζεται τις τύχες του δήμου. Αυτός που έχει διαλύσει τον δήμο χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτε.

Θα τον αφήσετε να συνεχίσει;

20 – 24 - 28 – Φτάνει πια!

Είκοσι οχτώ, επαναλαμβάνω είκοσι οχτώ, το γράφω και με αριθμούς, 28 ολόκληρα χρόνια, μια περιοχή στην οποία πλειοψηφεί η Νέα Δημοκρατία, έχει για δήμαρχο τον ίδιο άνθρωπο. Χαρούμενοι οι νεοδημοκράτες, έβλεπαν στα χρόνια που κυριαρχούσε το ΠΑΣΟΚ, να αποτελούν αυτοί, το Σούλι, το Χάνι της Γραβιάς, το απροσπέλαστο φρούριο, όπου αγέρωχο έστεκε για να δηλώνει αδούλωτο και ανεξάρτητο.

Και τα χρόνια πέρναγαν. Άλλοι τόποι προόδευαν, άλλαζαν, και το ΄βλεπαν όλοι, κι έβριζαν και σχολίαζαν, μα κάθε φορά, σαν ερχόταν η ώρα της κάλπης, πάντα ξυπνούσε μέσα τους εκείνη η φωνή που τους καλούσε να αντισταθούν στην «πράσινη» λαίλαπα κι έτσι αυτοί ξαναψήφιζαν τον ίδιο άνθρωπο, αυτόν που οι ίδιοι στόλιζαν με ωραιότατα επίθετα.

Κι αυτός, με μόνο όπλο την κομματική ταυτότητα, απτόητος. Τι κι αν έβριζαν τριάμισι χρόνια; Πάλι Δημητράκη ψήφιζαν. Κι ο χρόνος περνούσε. Κι έργα δεν γίνονταν. Ο Δημητράκης τους πουλούσε φούμαρα κι αντίσταση ότι δεν καταδεχόταν να πάρει τα «πράσινα» λεφτά… Υπεράνω ο Δημητράκης, που κι όταν άλλαξαν τα πράγματα, πάλι δεν καταδεχόταν να ζητήσει χάρη από αυτούς που τους είχε «υφισταμένους» στο πολιτικό μαντρί.

Στις εκλογές ο Δημητράκης, είχε τον τρόπο του. Μάζευε μερικά κορόιδα σαν κι εμένα που ήθελαν να προσφέρουν με τις δυνάμεις τους, διάλεγε και τρεις τέσσερις με καλά σόγια, να και η αντίσταση στον κατακτητή και τσουπ! Πάλι δήμαρχος ο Δημητράκης που μεταλασσόταν σιγά-σιγά σε καρεκλοκένταυρο. Για το «Λενιδάκι» μας ντε όπως έλεγε στα κορόιδα.

Να τα μνημόσυνα, να οι κηδείες, γάμοι, βαφτίσια, πώς λέμε όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη, έτσι ακριβώς. Μόνο αντί της Βασίλως που περιδρόμιαζε γερά κι έφτιαχνε συκώτι, είχαμε ακριβώς τα ίδια αλλά στη θέση της Βασίλως σημειώσατε Δημητράκη. Κι όχι μόνο γάμοι και κηδείες, κλπ αλλά και πανηγύρια και λιτανείες και λοιπές εκδηλώσεις. Και να ο οδηγός του υπερήφανος – και αντιδήμαρχος παρακαλώ – να αγωνιά και κάθιδρος αλλά γεμάτος ανακούφιση να περιφέρεται ώστε να προλαβαίνει όλα τα μνημόσυνα της Κυριακής.

Κι ο καιρός περνούσε. Κι ο Δημητράκης, εκεί. Βράχος. Και ξαφνικά μας προέκυψε και ο Καλλικράτης… Κι οι συνενώσεις των δήμων και των χωριών με τις ολέθριες περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους. Γιατί ολέθριες; Γιατί κάποιοι δεν υπολόγισαν ότι η μια περιφέρεια, έχει μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό, που χειραγωγείται και καθοδηγείται από την φίλη γείτονα. Αλλά αυτό θα πληρωθεί στην ώρα του. Κι ο Δημητράκης; ΠΑΡΩΝ! Ναι. ΠΑΡΩΝ και πάλι! Για το ρεκόρ. Για την προσφορά στον τόπο. Έ με τέτοια εμπειρία να μην τον προτιμήσουν; Αλήθεια. Πώς και η Νέα Δημοκρατία δεν τον επέλεξε ποτέ, δεν τον πρότεινε ποτέ, αυτόν, για νομάρχη ή τώρα πια, με 28, ναι με είκοσι οχτώ χρόνια εμπειρία στην τοπική αυτοδιοίκηση, για περιφερειάρχη; Μην πει κανείς ότι του το πρότειναν αλλά από αγάπη για το «Λενιδάκι» μας δεν δέχτηκε...

Τότε μου ήρθε στο μυαλό ένα άρθρο του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών Δημ. Παξινού στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 21 Ιουλ. 2009 με τίτλο «Οι αναντικατάστατοι», αποσπάσματα του οποίου και παραθέτω:

«Αρκετά χρόνια πίσω, όταν ξεκίνησα την ενασχόληση με τα κοινά, σε κάποιες περιπτώσεις, τα πράγματα και κυρίως κάποια πρόσωπα, που στα μάτια μου φάνταζαν μοναδικά και αναντικατάστατα, με προσπερνούσαν μέσα στο απρόσιτο για εμένα μεγαλείο της μοναδικότητάς τους.


Μεγαλώνοντας σε ηλικία, αλλά και εμπειρία, άρχισα να συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι όλο και περισσότεροι ήταν μοναδικοί και αξιοθαύμαστοι. Γι’ αυτό άλλωστε και συνδέονταν οι προερχόμενοι από τον πολιτικό, τον κοινωνικό και οικονομικό βίο, σε μία συνεργασία για την προώθηση και επίλυση των προβλημάτων του τόπου, κυρίως.


Έτσι τα γεγονότα της ημέρας, του μήνα, της χρονιάς ήταν αυτές οι συναναστροφές, που κατ’ ανάγκην έπρεπε να λάβουν την κατάλληλη δημοσιότητα, ώστε ο λαός να γνωρίζει επαρκώς ποιοι έχουν το πάνω χέρι κάθε φορά, από τους ευτυχείς θνητούς… Και μοιάζουν άτρωτοι στις ασθένειες, στα γυρίσματα της τύχης και ασφαλώς στο πεπερασμένο της ζωής…


Κι όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ ανακαλύπτουμε τους αναντικατάστατους να αυξάνονται, να εδραιώνονται και να είναι πλέον καθεστώς. Να ελέγχουν μεγάλο μέρος της πολιτικοκοινωνικής ζωής. Να φαίνονται παντοδύναμοι, γιατί έτσι πρέπει να αισθάνονται. Τα χαχανητά δείχνουν την ικανοποίησή τους για το επιτελούμενο έργο, όπως φαίνεται και από τους ουκ ολίγους παρατρεχάμενους, που αντλούν δύναμη και από τη γνωριμία τους με τους αθάνατους. Και πάει λέγοντας, μέχρις ότου έλθει η ώρα της μοιραίας αποκαθήλωσης, φυσικής ή τεχνητής.


Και ξάφνου, χάνονται οι παρατρεχάμενοι, οι φίλοι και οι γνωστοί και ουδείς ασχολείται με τον αναντικατάστατο. Κι όταν είναι εν ζωή είναι η μεγαλύτερη και πιο βασανιστική τιμωρία. Όταν έχει αποβιώσει, γιατί κι αυτό συμβαίνει, έχει τουλάχιστον εξασφαλίσει έναν καλό επικήδειο, αφού «ο νεκρός δεδικαίωται», τουλάχιστον εντός του ναού!».

Το αφιερώνω σε όλους όσους ξεχνούν τα χάλια είκοσι οχτώ χρόνων και ζητούν άφεση αμαρτιών εν ονομάτι του Δημητράκη. Όχι κύριοι. Είστε συνένοχοι κι ως τέτοιοι θα κριθείτε. Δεν έχετε καμία απολύτως δικαιολογία να επικαλείστε Μνημόνια, κομματικές πειθαρχίες, αντίσταση στο ΠΑΣΟΚ και άλλα κουραφέξαλα και ζητάτε να σας ψηφίσουν, εφ’ όσον επικεφαλής του ψηφοδελτίου είναι ο κύριος υπεύθυνος για το χάλι του τόπου. Ο Δημητράκης. Εδώ κρίνεται ο τόπος, εδώ κρίνεστε εσείς όλοι. Θέλετε να συνεχιστεί η ολίσθηση; Θέλετε να ξανασηκώσετε το φλάμπουρο της αντίστασης στην κυβέρνηση του Μνημονίου; Πλάκα κάνετε; Όχι. Τα ακούσαμε, τα λουστήκαμε, δεν θέλουμε άλλο. Και σ’ όλους εκείνους που από τη μια μεριά δεν θέλουν να φτύσουν τον εαυτό τους γιατί τον ξαναψήφισαν αλλά δεν θέλουν να ψηφίσουν και την άλλη πρόταση, υπάρχει η λύση της λευκής ψήφου. Κι ας την έχουν κατατάξει οι υπηρετούντες το πολιτικό σύστημα μαζί με τα άκυρα. Τρέμουν όλοι τους και την αποχή και τη λευκή ψήφο. Ιδιαίτερα την δεύτερη, γιατί δείχνει την αηδία που νιώθει ο πολύς κόσμος για τους πολιτικούς.

Οι τελευταίοι, αυτοί που προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τις υποψηφιότητες για τον Καλλικράτη, σήμερα αποδύονται σ’ έναν αγώνα προσελκύσεως ψηφοφόρων γιατί τάχα αποτελεί αντίσταση κατά του Μνημονίου. Ψεύδονται απλούστατα γιατί ο Καλλικράτης δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο ως κολαούζος της κεντρικής εξουσίας. Γι’ αυτό και τον έφτιαξαν άλλωστε. Κλείστε τα αυτιά στις κομματικές σειρήνες. Με το χέρι στην καρδιά αλλά κυρίως στο μυαλό, ψηφίστε και καταψηφίστε. Δείξ’ τε την πόρτα της εξόδου. Απαλλάξτε τον Δημητράκη από τα καθήκοντά του. Να ξεκουραστεί κι αυτός. Αρκετή η προσφορά πια. Άνθρωπος είναι... Για να σοβαρευτούμε. Ο Δημητράκης, χρόνια τώρα είναι μέρος του συστήματος. Αυτού που έχει φέρει τη χώρα στην σημερινή κατάντια. Κι είναι κρίμα που δεν υπάρχουν οι κασέτες με όσα όμορφα έχουν ανταλλάξει κατά καιρούς οι σημερινοί συνοδοιπόροι. Θα ήταν διασκεδαστικό να τους ξανακούγαμε και συνάμα θα έδειχνε πόσο η σημερινή συμπόρευση είναι ύποπτη. Τουλάχιστον δείξτε ότι εσείς ΔΕΝ τα ξεχάσατε.

Με σεβασμό σε σας

Αγαπητοί συμπατριώτες και συμπατριώτισσες


Τον τελευταίο καιρό, γίνομαι δέκτης κρούσεων από συμπατριώτες, οι οποίοι μου ζητούν να στηρίξω την μία ή την άλλη δημοτική παράταξη που φαίνεται ότι διαμορφώνεται στην περιοχή, εν όψει των δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου. Παράλληλα, φήμες με θέλουν να «στηρίζω» τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο. Για το λόγο αυτό, κρίνω απαραίτητο κυρίως για να διαφυλάξω την τιμή και την αξιοπρέπειά μου, να διευκρινίσω τα παρακάτω:

Είμαι ευθέως αντίθετος με το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Πιστεύω ακράδαντα ότι ο «Καλλικράτης» αποτελεί την ταφόπλακα της φωνής των τοπικών κοινωνιών. Μέχρι σήμερα, στη ζωή του τόπου, είχαν κομματικοποιηθεί τα πάντα. Τα κόμματα είχαν καταφέρει να μετατρέψουν τον πολίτη σε απλό αριθμό και καιροσκόπο ψηφοφόρο που ζητά πάσης φύσεως χατίρια έναντι ψήφων. Την κατάντια μας την είδαμε. Κομματικοποίηση παντού. Εν τούτοις, υπήρχε ένα μόνο μικρό τμήμα που αντιστέκονταν, κάποιες μικρές κοινωνίες που όπως το γαλατικό χωριό στον Asterix, επέμεναν ή τουλάχιστον είχαν τη δυνατότητα να εκλέγουν κάποιους ανθρώπους της κοινωνίας τους, σε πείσμα των κομμάτων. Τι πέτυχαν τα κόμματα με τον Καλλικράτη και τις συνενώσεις των δήμων που τόσο πανηγυρικά ανακοίνωσαν και συνωμοτικά λίγο-πολύ δέχθηκαν, γιατί έτσι τους βόλευε όλους; Να κομματικοποιήσουν και το τελευταίο κομμάτι που είχε να κάνει με εκλογές. Να αναγκάσουν τον κόσμο να επιλέξει μεταξύ των εκλεκτών των κομμάτων και όχι κάποιον που αποδεδειγμένα είναι ικανός και τον αποδέχεται η τοπική κοινωνία. Αλλά, με την επέκταση και συνένωση των δήμων, ποιος τοπικός παράγων, θα έρθει ως ανεξάρτητος να ζητήσει την ψήφο μιας μερίδας κόσμου, που παραδοσιακά μέχρι τώρα δεν ανήκε στο ίδιο σύνολο ανθρώπων με το οποίο ο ίδιος ερχόταν σε κοινωνική επαφή; Ουδείς. Κι έτσι έρχονται τα καλά μας κόμματα, αυτά που ανεχόμαστε να μην δέχονται ούτε οικονομικούς ελέγχους, ούτε να απολογούνται σε κανέναν, αυτά που απομυζούν τεράστια κονδύλια φανερά μέσω του προϋπολογισμού και κρυφά από εκεί που κανείς δεν γνωρίζει (βλέπε Siemens) και μας παρουσιάζουν τους υποψηφίους εκλεκτούς τους περιμένοντας από εμάς τα όρνια να τους ψηφίσουμε. Και να, τα ΜΜΕ, να μας δίνουν το προφίλ περιστεράς αντί κόρακος και εργατικού και δραστήριου αντί κομματοσυντήρητου κοπρόσκυλου.

Είμαστε μάρτυρες μιας ακόμη παραστάσεως των πεπειραμένων μπουλουκιών. Ζητείται η ψήφος για κομματικά στελέχη τα οποία παριστάνουν τους «νέους και άφθαρτους», γιατί τα πρωτοκλασάτα στελέχη, είτε θα προσδώσουν λέει μεγάλη βαρύτητα στις εκλογές και δεν πρέπει, είτε σε περίπτωση αποτυχίας τους θα έχει αντίκτυπο στο κόμμα. Σαν δεν ντρέπονται. Δηλαδή, σε μια τέτοια νέα δομή όπως ο «Καλλικράτης» που υποτίθεται γίνεται για αναβάθμιση της δημοκρατίας και αποκέντρωση, κατεβάζεις τη Β’ ομάδα! Καταλαβαίνει κανείς, τι σημασία δίνουν και από την άλλη προσπαθούν να κοροϊδέψουν τον κόσμο ότι τάχα οι εκλογές αυτές δεν είναι κομματικές. Αιδώς! Εδώ ο άλλος, κοτζάμ υπουργός κατεβάζει τη γυναίκα του, η άλλη το γιο της, ο άλλος τον αδελφό του, το μπάρμπα του, αλλά και τη γιαγιά τους να είστε σίγουροι ότι θα βάζανε και δεν υπάρχει τελειωμός. Κι εμείς; Ποιο ρόλο παίζουμε εκτός από του αιώνιου θύματος για να μην πω άλλη βαρύτερη έκφραση; Εμείς δεν είμαστε υποκριτές όταν τη μια μέρα ψηφίζουμε και την άλλη οικτίρουμε τον εαυτό μας που ξαναψηφίσαμε τον ίδιο ανίκανο, τον ίδιο καιροσκόπο, ψεύτη, άθλιο που είχαμε ψηφίσει και την προηγούμενη φορά; Εμείς δεν είμαστε συνυπεύθυνοι αφού ξεχνάμε τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα τι περάσαμε, τι ακούσαμε, τι είδαμε, πόσο άσχημα αισθανθήκαμε τον προηγούμενο καιρό; Γιατί λοιπόν; Απλούστατα γιατί περιμένουμε να νιώσουμε εκείνη την μοναδική στιγμή που θα την «μπούμε» στον άλλο γιατί το κόμμα μας (τόσο ανόητοι είμαστε που δεν καταλαβαίνουμε ότι είναι κόμμα τους και όχι δικό μας) τάχα νίκησε.

Όποιος έχει βρεθεί σε γήπεδο, μιλάμε σε γνήσιο ελληνικό γήπεδο, θα έχει ζήσει την «μεγαλειώδη» ατμόσφαιρα του αλληλοβρισίματος των οπαδών και της ανταλλαγής αντικειμένων, που σε κάνουν να ντρέπεσαι που είσαι εκεί και συνάμα σε εμποδίζουν να πάρεις μαζί σου το παιδί σου αφού το έργο είναι ακατάλληλο. Και υπάρχουν άτομα, ανίκανα και ανεγκέφαλα, που περιμένουν να νικήσει η ομάδα τους για να την «βγουν» στους άλλους αφού δεν έχουν τίποτε απολύτως να επιδείξουν ως επιτυχία στη ζωή τους. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί στις εκλογές. Ούτε σ’ αυτές ούτε σε άλλες. Δεν νικάει το κόμμα μας. Νικάνε αυτοί που είναι μέσα και που μας χαϊδεύουν για μπορούν να συνεχίσουν να είναι μέσα. Να νέμονται την εξουσία παριστάνοντας τους ιθύνοντες και τους σωτήρες. Διώξτε τους. Αγνοήστε τους. Δώστε τους να καταλάβουν ότι δεν τους έχετε ανάγκη. Και κάνετε μια απλή κίνηση. Όταν περνούν, κάνετε ότι δεν τους βλέπετε. Όταν έρθουν να σας μιλήσουν, μην τους πιάνετε κουβέντα. Τότε θα καταλάβετε ότι νιώθουν τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Γιατί τη δύναμη να κάνουν αυτά που κάνουν, τους την δίνετε εσείς. Γι’ αυτό και γίνονται αλαζόνες, γι’ αυτό και μεθυσμένοι από την εξουσία δεν βλέπουν μπροστά τους. Γι’ αυτό και έχουν χάσει την επαφή με τον λαό. Γι’ αυτό είναι τόσο ανάλγητοι. Γι’ αυτό και είναι τόσο καλοί ηθοποιοί.

Με αυτό λοιπόν σαν πρώτη σκέψη, αποφάσισα να μην κατέλθω στις δημοτικές εκλογές. Λέω σαν πρώτη σκέψη γιατί υπήρξαν και άλλα θέματα που με έκαναν να νιώθω παρείσακτος στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Λεωνιδίου. Η αντιπολίτευση αρκούνταν σε ρόλο θεατή, αφήνωντας εμένα να συγκρούομαι με τον δήμαρχο. Η συμπολίτευση; Χειρότερη. Με εξαίρεση τον γιατρό κ. Νίκο Τροχάνη, ο οποίος απουσίαζε συχνά αλλά παρά την ηλικία του συμμετείχε ενεργά με προτάσεις, κλπ, ουδείς άλλος από τους πρώην συναδέλφους της συμπολιτεύσεως, έχει το δικαίωμα να μιλά για έργο στο δήμο. Παρέμειναν, παρά την επιταγή του νόμου που αναφέρεται στην ελευθερία της συνειδήσεως, σιωπηλοί θεατές. Δεν τόλμησαν ποτέ να αντιταχθούν σε όσα συνέβαιναν στο δήμο. Με αποκορύφωμα το εικονικό δημοτικό συμβούλιο. Με το οποίο αλλάχθηκαν επιτροπές και αποφασίσθηκε, ομόφωνα μάλιστα, αγορά δεκάδων χιλιάδων ΕΥΡΩ. Γεγονός που ενώ έχει καταγγελθεί επισήμως στην Περιφέρεια και έχει ζητηθεί από τον δήμαρχο να απαντήσει, σε ουδεμία κύρωση κατέληξε. Ναι. Εικονικό συμβούλιο, για το οποίο ουδείς γνώριζε το παραμικρό, και για το οποίο ουδείς είχε το φιλότιμο να διαμαρτυρηθεί ή στην περίπτωση του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου να παραιτηθεί. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Εκατοντάδες χιλιάδες ΕΥΡΩ χαμένα από το Μόττειο, ισολογισμοί που ποτέ δεν εξετάσθηκε τι κρύβουν, πρακτικά που δεν ετηρούντο, και άλλα. Πολλά καταγγέλθηκαν, μέσα από την εφημερίδα «Η φωνή των δημοτών» που ήταν το μοναδικό μέσον για να γνωστοποιηθούν μετά παρρησίας και επωνύμως, τα όσα συνέβαιναν στο δήμο και που φυσικά δεν ήσαν τα μόνα. Πού ήσαν οι κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι αμφοτέρων των παρατάξεων; Πού κρυβόντουσαν; Και έχουν σήμερα τα μούτρα, να με καλούν και να μου ζητούν να τους στηρίξω κιόλας. Αυτοί που όταν ερωτούνται γιατί παρέμειναν τόσα χρόνια αμέτοχοι, απαντούν ανερυθρίαστα ότι έχουν κάνει την αυτοκριτική τους. Αν την έχουν κάνει, θα πρέπει να ντρέπονται και όχι να ζητούν στήριξη και ψήφους.

Πολλά ακόμη θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλά δεν έχει και τόσο σημασία. Σημασία έχει αυτό με το οποίο ξεκίνησα τον άρθρο αυτό. Την προσέγγιση και την στήριξη. Μου ζητήθηκε να στηρίξω τον νυν δήμαρχο και μάλιστα με κατηγόρησαν ότι κάνω κακό στην «παράταξη». Ποια παράταξη; Δεν υπήρξα ποτέ κομματικό στέλεχος και μέλος κανενός απολύτως κόμματος. Οι πολιτικές μου ιδέες και τα πιστεύω μου, αφορούν εμένα. Κινούμαι βάσει αυτών, αλλά δεν αφορούν κανέναν άλλο. Αν κάποιος επιθυμεί να με κρίνει, ας με κρίνει ως άτομο βάσει των πράξεών μου και των λόγων μου. Βρέθηκα σ’ έναν δήμο που δεν είχε καμμία οργάνωση. Το τι έκανα και το πόσο προσπάθησα, μπορώ να το αποδείξω και το γνωρίζουν όλοι οι παριστάμενοι. Ζήτησα κατ’ επανάληψη από την πρώτη στιγμή την κατασκευή νέων παιδικών χαρών. Ευτύχισα να τις δω ολοκαίνουργιες μόνο και μόνο γιατί ένιωσαν απειλούμενοι. Δεν θα απαριθμήσω την συνολική προσφορά μου για την οποία τουλάχιστον είμαι υπερήφανος. Θα είμαι λοιπόν έντιμος και ξεκάθαρος.

Να στηρίξω τον Τσιγκούνη; Τον άνθρωπο που με εξύβρισε ενώπιον του δημοτικού συμβουλίου και στον οποίο έχω κάνει μήνυση; Να στηρίξω αυτόν που έχω καταγγείλει στα όργανα της Πολιτείας για ανύπαρκτο συμβούλιο και άκυρες αποφάσεις; Να στηρίξω έναν άνθρωπο που οι πράξεις του και η εν γένει συμπεριφορά του με έκαναν να ντρέπομαι που είχα συμπαραταχθεί και εκλεγεί υπό το ψηφοδέλτιο που είχε καταρτίσει; Θα ήμουν ανέντιμος πρώτ’ απ’ όλα απέναντι στον εαυτό μου. Απέναντι στις αρχές που μου πέρασαν οι γονείς μου. Σ’ αυτές που θέλω να περάσω στα παιδιά μου. Αν για κάτι αισθάνομαι υποχρέωση απέναντι σε όλους σας, είναι το να ζητήσω συγγνώμη που άθελά μου σας παρέσυρα να ψηφίσετε τότε τον Τσιγκούνη. Δεν τον ήξερα. Δεν ήξερα ποιος ήταν. Τον έμαθα αυτά τα τρία χρόνια. Έκανα λάθος και σας ζητώ συγγνώμη. Γι’ αυτό και έφυγα. Μην το κάνετε πάλι. Μην παρασυρθείτε.

Να στηρίξω τον κ. Μαρνέρη; Δεν τον γνωρίζω. Έχω ανταλλάξει μόνο λίγες κουβέντες μαζί του.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες.

Από όσα βλέπω, αντιλαμβάνομαι ότι στις επόμενες εκλογές πολλοί θα αισθανθούν μεγαλύτερο από άλλες φορές, το βάρος της επιλογής. Ακούγονται κομματικές μετεγγραφές και πάσης φύσεως ανίερες συμμαχίες. Προσωπικά δεν με αφορούν. Καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του και λογοδοτεί στη συνείδησή του. Αν όπως λέγεται, ο Τσιγκούνης είναι ο εκλεκτός της Νέας Δημοκρατίας, πρόβλημά του και πρόβλημά της. Αν οι ψηφοφόροι της ΝΔ δεν επιθυμούν όπως λένε να απολεσθεί ο Δήμος, τους παραπέμπω στην τρίτη παράγραφο. Ας είχαν φροντίσει να τον αλλάξουν. Να βρουν άλλο υποψήφιο. Εγώ ξέρω ότι οι Μητροπολίτες παντρεύονται τις μητροπόλεις τους και όχι οι δήμαρχοι τις δημαρχίες.

Από την άλλη, εάν όπως λέγεται ο κ. Μαρνέρης κατέρχεται ως ανεξάρτητος, εγώ γνωρίζω ότι αποτελεί κομματικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και υπό κομματικό ψηφοδέλτιο εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος.

Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί παρά την στάχτη που ρίχνουν τα κόμματα στα μάτια μας πρέπει ο καθένας να κάνει τις επιλογές του, με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο, το ποιος είναι περισσότερο ικανός να κάνει κάτι για τον τόπο. Καθένας λοιπόν, ας σκεφθεί καλά τι είναι σωστό, ας σκεφθεί το παρελθόν κι ας αποφασίσει. Εγώ, σεβόμενος τον εαυτό μου και πάνω απ’ όλα εσάς, δεν έχω το δικαίωμα να υποδείξω σε κανέναν τι να ψηφίσει και αν πρέπει να ψηφίσει. Και φυσικά να θυμίσω ότι μεταξύ δύο κακών, δεν ψηφίζουμε πάντοτε το μη χείρον. Υπάρχει και η λευκή ψήφος, που έντεχνα βέβαια τα καλά μας κόμματα την καταμετρούν μαζί με τα άκυρα ώστε να μην υπάρχει διαχωρισμός των συνειδητά ψηφιζόντων λευκό με τους από ιδιωτεία ή απροσεξία ακυρώνοντες την ψήφο τους.

Μια τελευταία ίσως διευκρίνηση. Έγραψα εδώ σ’ αυτό το blog αυτήν την εξομολόγηση διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επικοινωνήσει κανείς μαζί σας. Το μονοπώλιο και η αβελτηρία του τοπικού τύπου έχουν κι αυτά το τίμημά τους. Κι ο τόπος, πληρώνει και γι’ αυτό...

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους για τα καλά τους λόγια και για το ενδιαφέρον. Να ευχαριστήσω όσους με τίμησαν με την ψήφο τους και τη φιλία τους ακόμη κι αν δεν με ψήφισαν. Πιστεύω ότι υπήρξα έντιμος με όλους, χωρίς ποτέ να τους κρίνω με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα. Τους παρακαλώ όλους κι όποιον άλλο θα το ήθελε, να μην επικοινωνήσει μαζί μου για οτιδήποτε έχει σχέση με τις δημοτικές εκλογές.

Να είστε όλοι καλά

Σας ευχαριστώ

Το γηροκομείο

Έλαβα πριν λίγες ημέρες πρόσκληση του Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλεξάνδρου για την τελετή θεμελιώσεως του νέου γηροκομείου Λεωνιδίου, στην οποία μάλιστα θα παραστεί και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών.
Στην πρόσκληση, ο μητροπολίτης με πομπώδεις μας λέει για το νέο γηροκομείο μεταξύ άλλων ότι....
Η Ιερά Μητρόπολις Μ&Κ "Εξεπόνησεν θαυμαστήν Αρχιτεκτονικήν και Τεχνικήν Μελέτην δαπάνης 3.100.000€"

Αυτό όντως είναι θαυμαστό! 3.100.000€ για μελέτη του Γηροκομείου!!! (Βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε) Τι μελέτη είναι αυτή; Και η περιγραφή της; Θαυμαστή Αρχιτεκτονική και Τεχνική Μελέτη! Πλήρης αμετροέπεια και δεν είναι η μόνη. Η εκκλησία όμως τη συνηθίζει. 

Αλλά όχι μόνο αυτό. Η Ιερά Μητρόπολις "Εξασφάλισε παρά του Υπουργείου Υγείας χρηματικήν παροχήν 2.100.000€" και εν συνεχεία "'Ελαβε παρά της Πολεοδομίας Αρκαδίας Γραφείον Άστρους Κυνουρίας την Οικοδομικήν Άδειαν".

Τέλος, "Εδημοπράτησε το έργον και την εκτέλεσιν του έργου ανέλαβεν η μειοδοτήσασα εταιρεία των Αθηνών ΑΚΜΑΣ με κόστος το ποσόν των 2.882.836€"

Δηλαδή για ένα έργο 2,9 εκατ. €, η Ιερά Μητρόπολις έδωσε 3,1 εκατ. € για την μελέτη.
Σοβαρολογείτε; Πάμε καλά;

Δηλαδή θα δοθούν ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ για το γηροκομείο;;; Ξαναρωτάμε. Πάμε καλά;
Για ένα γηροκομείο που και μόνο η θέση του αποτελεί δοκιμασία για να φθάσεις, σ' ένα χώρο που μπορεί να έχει θαυμάσια θέα και να είναι κοντά στο Κέντρο Υγείας αλλά δημιουργεί προβλήματα προσεγγίσεως ή επισκέψεως σε άτομα μεγάλης ηλικίας...

Αλήθεια, για πόσους ηλικιωμένους υπάρχει πρόβλεψη στο Ίδρυμα περιθάλψεως;
Γιατί στην περιοχή μας, τους ηλικιωμένους ακόμη τους τιμούμε, τους γονείς μας δεν τους πετάμε κι έτσι, μόνο άτομα που πραγματικά χρήζουν φροντίδας και δεν έχουν κάποιον να τους περιθάλψει, θα καταφύγουν εκεί.

Με πολύ λιγότερα χρήματα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κάποιο άλλο οίκημα ή και οικόπεδο.

ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ! Έλεος!

Αν αυτό δεν είναι σπατάλη (για να μην πω σκάνδαλο) τι είναι; Τόσοι άνθρωποι έχουν την ανάγκη και η Ιερά Μητρόπολις πηγαίνει και δίνει ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ (δεν το χωνεύει ο νους) για το γηροκομείο.

Πάντα με την ελπίδα ότι πρόκειται περί λάθους ελπίζω ότι θα υπάρξει διάψευση από την Ιερά Μητρόπολη αλλιώς θα πρόκειται περί ... θαύματος που μόνο η εκκλησία μπορεί να εξηγήσει.
Η περιοχή χρειάζεται ένα γηροκομείο για μικρό αριθμό ηλικιωμένων (πιστεύω ότι 20 άτομα είναι μια καλή πρόβλεψη) και σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται ένα μεγαθήριο.

Εν αναμονή απαντήσεως ή και διαψεύσεως.

Μέχρι τότε θα μιλάμε για κατασπατάληση χρήματος.

A! Υπ’ όψιν της Ιεράς Μητροπόλεως. ΔΕΝ είμαι πλέον Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου.

Ευχαριστώ

Ανεξαρτητοποίηση από το συνδυασμό "Ισοπολιτεία"

Στις 3 Δεκεμβρίου 2009, απεστάλη στον Πρόεδρο και στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεωνιδίου η παρακάτω επιστολή, με την οποία δηλώνεται η ανεξαρτητοποίησή μου  από τον συνδυασμό «Ισοπολιτεία». Το πλήρες κείμενο της επιστολής έχει όπως παρακάτω:

Κύριε Πρόεδρε,

Μετά την απαράδεκτη και την εξόχως προσβλητική προς το πρόσωπό μου συμπεριφορά του δημάρχου Λεωνιδίου, ο οποίος χωρίς λόγο και αιτία μου επετέθη κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Λεωνιδίου στις 28 Νοεμβρίου 2009, ενώ συζητείτο το θέμα της κατανομής των χρημάτων που εδόθησαν από το Υπουργείο Εσωτερικών, είναι φανερό ότι οποιαδήποτε συνεργασία με αυτόν έχει διακοπεί.

Τέτοιες συμπεριφορές, που αποδεικνύουν την αδιαφορία του δημάρχου προς θεσμούς και πρόσωπα, υπήρξαν και κατά το παρελθόν από πλευράς του, κατά άλλων προσώπων. Η επίθεση όμως εναντίον μου, υπήρξε πρωτοφανής και αποδεικνύει τον χαρακτήρα του ανθρώπου που δυστυχώς ηγείται του Δήμου Λεωνιδίου.

Η ανάρμοστη συμπεριφορά αυτή του δημάρχου, αποτελεί την τελευταία μιας σειράς άλλων, όπως αυτής της μη σωστής τηρήσεως των πρακτικών, οι οποίες με ανάγκασαν να παραιτηθώ από το αξίωμα του Γραμματέως του Δημοτικού Συμβουλίου ως και εκείνης της μεθοδεύσεως της προμήθειας του απορριμματοφόρου του δήμου. Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος, στηριζόμενος στην πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν αντέχει σε κανενός είδους κριτική. Δεν αντέχει σε άλλη φωνή πλην της δικής του.

Εδώ κύριε Πρόεδρε του Δημοτικού Συμβουλίου, θα ήθελα να εκφράσω την απογοήτευσή μου, για τον τρόπο με τον οποίο εσείς και μερικοί από τους συναδέλφους, όχι απλώς ανεχθήκατε αλλά επικροτήσατε κάποιες από τις προαναφερθείσες πράξεις του δημάρχου ενώ και εσείς, δυστυχώς επιτρέπετε κατ’ επανάληψη παρεμβάσεις στην διεύθυνση της συζητήσεως από τον δήμαρχο αντί να την διευθύνετε εσείς. Εσείς που χωρίς λόγο, διακόψατε τη συνεδρίαση ώστε να μην καταγραφούν όσα έλαβαν χώρα.

Κύριε Πρόεδρε,

Στη ζωή μου έμαθα να σέβομαι και τους νόμους και τους θεσμούς και να μην μετέρχομαι τέτοιων μεθόδων. Ταυτόχρονα, προσπαθώ με τις πράξεις μου να κερδίζω τον σεβασμό και όχι το φόβο των άλλων. Θεωρώ ότι με το πρόσφατο συμβάν, ο δήμαρχος υπερέβη τα εσκαμμένα έτσι που η παραμονή στον συνδυασμό να αποτελεί ζήτημα ηθικό ως προς την αποδοχή ή μη πρακτικών παρόμοιων με αυτές που ανέφερα. Συνεπώς, η αποχώρηση από τον συνδυασμό του οποίου ηγείται και στον οποίο χωρίς να έχω πραγματική γνώση του χαρακτήρα του επικεφαλής αυτού συνετάγην, αποτελεί μονόδρομο.

Πιστός πάντοτε σε αρχές και ιδεολογίες που μου έδωσαν όλα αυτά τα χρόνια το δικαίωμα να αισθάνομαι υπερήφανος για έργα και ιδέες, καλώ τον καθένα από τους συναδέλφους δημοτικούς συμβούλους κατά το μερίδιο που του αναλογεί, να αναλάβει τις ευθύνες του έναντι των δημοτών αλλά και των κατοίκων της περιοχής, να αντιδράσει και να μην ανεχθεί παρόμοιες πρακτικές τις οποίες πολύ καλά γνωρίζουν. Η στήριξη ή η ανοχή προς το πρόσωπο του δημάρχου, αποτελεί συνενοχή και τους καθιστά συνυπεύθυνους. Θα πρέπει όλοι να αντιληφθούν, ότι δεν είναι τόσο η ιδεολογία που ενώνει τους ανθρώπους αλλά οι ηθικές αρχές τους. Τα υπόλοιπα, είναι έργο της δικαιοσύνης.

Από πλευράς μου, θα συνεχίσω και ως ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, να αγωνίζομαι με το ίδιο σθένος και πάντα με ακεραιότητα για το καλό του τόπου.

Παρακαλώ για την καταχώρηση του παρόντος στα πρακτικά.

Με τιμή

Ιωάννης Νικ. Πανάγος
Δημοτικός Σύμβουλος